Berichten

Boek ‘Het huis vol’: herkenning en nostalgie

Anita Terpstra uit Leeuwarden heeft donderdagmiddag haar nieuwste boek ‘Het huis vol’ gepresenteerd bij boekhandel Van der Velde in haar woonplaats. Het boek gaat over hoe het vroeger was om op te groeien in een groot gezin. Voor veel families zullen de verhalen herkenning en nostalgie oproepen.

Eerder schreef Anita veel geprezen thrillers waaronder Nachtvlucht, Anders en meest recentelijk Samen, dat in het Duits en Frans werd vertaald en genomineerd werd voor De Gouden Strop. Met dit nieuwste boek geeft ze aan hoe veelzijdig zij als schrijfster is.

Haar leven lang is Anita al gefascineerd door de jeugd van haar ouders, die beiden opgroeiden in een groot naoorlogs gezin. Haar moeder was een van veertien en haar vader een van zeven kinderen. Was het gezellig om zoveel broers en zussen te hebben of kwamen ze aandacht tekort? Hoe werden alle monden gevoed, kinderen gekleed, hoe werd de orde bewaakt, wie nam welke rol op zich en hoe ging het er op school aan toe? En hoe werd het huishouden gerund zonder elektrische apparaten?

‘Het huis vol’ geeft een indrukwekkend beeld van het grote gezin in naoorlogs Nederland en tracht antwoord te geven op de vraag hoe hun plek in dat grote gezin de levens van Anita’s vader, moeder, ooms en tantes beïnvloed heeft. 

‘Wij kunnen veel van de Deense Culturele hoofdstad leren’

Hoe hebben de Denen het vrijwilligerswerk georganiseerd in Aarhus, de Culturele hoofdstad van 2017? Els Hiemstra van de Vrijwilligers Academie Fryslân (een initiatief van Partoer) bracht samen met de Frij-Stiper projectgroep uit Leeuwarden een werkbezoek aan Aarhus. Wat haar het meest is opgevallen? ,,De trots en bevlogenheid waarmee vrijwilligers daar hun werk doen.”

Els Hiemstra: ,,Wij werden zeer gastvrij ontvangen door de zogenaamde Rethinkers, zoals de Frij-Stipers (vrijwilligers) in Denemarken worden genoemd. Vol enthousiasme vertelden zij over hun ervaringen met vrijwilligerswerk. Het was een heel inspirerend werkbezoek. We hebben veel praktische ideeën opgedaan. Zo hebben zij hun digitale registratiesysteem ontzettend goed op orde. Daarin staat precies hoeveel vrijwilligers waar nodig zijn en voor welke functies of taken.”

Ontmoetingscentrum vrijwilligers

,,Verder hebben zij midden in de stad een prachtig ontmoetingscentrum voor vrijwilligers. Daar zijn altijd coördinatoren aanwezig bij wie vrijwilligers terecht kunnen met vragen. Ook staat de koffie in dit centrum altijd klaar. Er zijn sponsoren in natura die zorgen voor lekkere broodjes of een warme maaltijd, wat door de vrijwilligers zeer wordt gewaardeerd. Voor mij was dit een bevestiging dat het faciliteren en serieus nemen van vrijwilligers ontzettend belangrijk is.”

Gastvrij ontvangst toeristen

,,Waar wij in Leeuwarden ook van kunnen leren is de ontvangst van toeristen. Daar vangen vrijwilligers de toeristen die per cruiseschip aankomen in de haven op. Ze dragen grote buttons met daarop de tekst ‘Ask me’, hun naam en de talen die ze spreken. Heel praktisch. De gasten worden welkom geheten met een broodje met daarop een Deens vlaggetje, ze wijzen toeristen de weg en vertellen welke activiteiten er te doen zijn. Ook op andere toeristische plekken lopen vrijwilligers rond om gasten welkom te heten.”

Hoge ambities in Leeuwarden

,,Een groot verschil tussen de aanpak in Leeuwarden en Aarhus is dat het aantal vrijwilligers waarmee gewerkt wordt bij ons veel hoger ligt. Daar werken ze op dit moment met 3000 vrijwilligers, terwijl het aantal bij ons op 6000 wordt geschat. Ook liggen onze ambities op het gebied van vrijwilligers met een kwetsbare positie hoger. Daar is het streven om te werken ze met 300 tot 500 vrijwilligers die een lange afstand tot de arbeidsmarkt hebben, hier stimuleren we 1000 vrijwilligers om mee te doen. Ons voordeel is dat wij daarbij samenwerken met de gemeenten. In Denemarken is dat niet het geval.”

Ook Denen sceptisch

,,Wat mij verder is opgevallen is dat wij hier wel eens wat te ‘voorzichtig’ zijn, bijvoorbeeld wat betreft het scholingsprogramma. Wij willen op voorhand graag weten wat de scholingsvragen zijn om zo een mooi en compleet aanbod samen te stellen. In Denemarken beginnen ze gewoon, denken niet te ingewikkeld, kijken naar wat ze nodig hebben en regelen het op het moment dat er een vraag is. Uiteraard hebben ze ook wel last van ‘last-minute-stress’: Hebben we niet teveel of juist te weinig vrijwilligers? Het is elke dag weer een puzzel. Tot slot is er één opvallende overeenkomst tussen de culturele hoofdstad in Aarhus en Leeuwarden. Ook daar waren de inwoners vooraf sceptisch over het evenement. Maar sinds de opening kwam de trein op gang. Vrijwilligers ervaren het als ‘a once in a lifetime experience’ en zeggen nu: ‘We wouldn’t miss it for the world!’

Tekst: Klasina van der Werf. Bron: www.partoer.nl

Samen onder de kerstboom

anita-terpstraboek-samen‘Eén van de sterkste thrillers van Nederlandse bodem’. ‘On-Nederlands-goed’. En: ‘Hier moeten we maar eens gaan denken aan een Gouden Strop’. De recensies in de landelijke kranten over het nieuwe boek van de Friese schrijfster Anita Terpstra liegen er niet om. Haar vijfde boek ‘Samen’ is dan ook echt een aanrader als cadeau voor onder de kerstboom.

Het boek gaat over MacKenzie. Als zij trouwt met Matt, een gevangene die in death row zit, laat iedereen in haar omgeving haar vallen. Matt is veroordeeld voor de ontvoering van vijf vrouwen. Een van hen ontsnapte en op basis van haar getuigenis wordt Matt veroordeeld. Hij blijft echter volhouden onschuldig te zijn. De andere vrouwen zijn nooit gevonden. Maar dan verdwijnt er opnieuw een jonge vrouw.

Om Matts leven te redden zet MacKenzie alles op alles om zijn onschuld te bewijzen. Wanneer dat niet lukt, besluit ze hem te helpen bij zijn ontsnapping uit de zwaarbewaakte gevangenis. Voor haar staat er namelijk nog veel meer op het spel…

Anita Terpstra (1974) is geboren en getogen in Hallum en woont nu met haar gezin in Leeuwarden. Zij debuteerde in 2009 met Nachtvlucht, dat genomineerd werd voor de Schaduwprijs en de Crimezone Thriller Award. Haar vorige thriller Anders (2014) wordt ook uitgegeven in Frankrijk en Duitsland. De Franse tv-filmrechten van Anders (La loi du silence) zijn zelfs verkocht aan producent Adrenaline. Kortom, een auteur waar we met z’n allen best ‘grutsk’ op mogen zijn!

Meer informatie: http://www.debezigebij.nl/boeken/samen/

Tekst: Klasina van der Werf. Bron: Noflik Wenje december 2016 (Friesch Dagblad)

Positief de bevalling in met De Earrebarre

earrebarreDe Earrebarre. Zo heet het bedrijf van Halberta Tuinenga uit Leeuwarden die dit jaar voor zichzelf is begonnen. Earrebarre staat voor ooievaar en heeft dus een link met geboorte en baby’s. ,,Ik richt me op alles wat met zwangerschap, geboorte en baby’s te maken heeft, dus vandaar deze naam. Earrebarre is Fries, net als ik. Dat wil ik met deze naam ook uitstralen’’, legt Halberta uit. Zij heeft de afgelopen vijftien jaar veel ervaring opgedaan als zwangerschapsbegeleidster bij thuiszorg- en kraamzorgorganisaties. ,,Ik heb het altijd al bijzonder gevonden om deel uit te maken van het hele proces rondom zwangerschap en bevalling. Het belangrijkste vind ik dat vrouwen positief de bevalling in gaan.’’

Bijkomend voordeel is dat Halberta als gediplomeerd oefentherapeut ook kennis heeft van bekken- en rugklachten. Daarnaast heeft ze opleidingen gevolgd voor zwangerschap- en babymassage en ze kan advies geven over draagdoeken en badbevallingen. ,,Met De Earrebarre is mijn wens om voor mezelf te beginnen in vervulling gegaan. Nu kan ik alles wat ik te bieden heb in één keer leveren door middel van maatwerk. Zo geef ik zwangerschapscursussen aan groepen in Leeuwarden, maar ik merk dat steeds meer vrouwen ook behoefte hebben dat ik bij hen thuis kom voor bijvoorbeeld een zwangerschapscursus of babymassage. En als ze dan vragen hebben over badbevallingen of draagdoeken kunnen ze ook bij mij terecht. Ik zal er alles aan doen om het hele proces rondom zwangerschap, bevallen en de periode erna lichter te maken voor vrouwen.’’

Bron: Nieuwsbrief KraamZus, 23 november 2016. Tekst: Klasina van der Werf

Vader en zoon 25 seizoenen samen naar Cambuur

Joop de Jong (67) uit De Westereen en zijn zoon Johan de Jong (37) uit Ee hebben dit jaar voor de 25e keer een seizoenkaart van SC Cambuur-Leeuwarden gekocht. Onafgebroken, want ook in slechte tijden zaten ze naast elkaar op de tribune.

LEEUWARDEN – Johan de Jong was altijd al gek van voetbal. Hij groeide op in Broeksterwâld en speelde bij Broekster Boys. Op zijn twaalfde vroeg hij aan zijn vader: ,,Wanneer gaan we naar een échte voetbalclub?’’ ,,Naar welke club wil je?’’, vroeg zijn vader. ,,Cambuur’’, was het antwoord. En dat is nooit meer veranderd.

Het was het seizoen van ’91 en ’92 toen Joop en Johan af en toe losse kaarten kochten om de wedstrijden van Cambuur te bezoeken. ,,Ik weet nog goed dat we op stenen trappen stonden, op de plek waar nu de Noordtribune is. Ik stond vooraan bij het hek, anders kon ik niks zien. In de pauze kreeg ik wat lekkers’’, vertelt Johan. In dat jaar werd Cambuur kampioen en promoveerden ze naar de eredivisie. Een mooi moment voor vader en zoon om hun eerste seizoenkaart aan te schaffen.

De eerste vijf jaar zaten vader en zoon op de Oosttribune. Joop: ,,Door een verbouwing van het stadion moesten we daar weg. Vanwege het ongemak mochten we tijdelijk voor hetzelfde geld op de hoofdtribune zitten. Dat beviel zo goed, dat we daar zijn gebleven. Eerst zaten we in vak 4, mooi in het midden. Maar omdat het aantal sponsoren groeide moesten we naar vak 3 verhuizen. Daar zitten we nu alweer meer dan tien jaar.’’

De liefde voor Cambuur is door de jaren heen alleen maar meer gegroeid. Ook in slechte tijden bleven ze de club trouw. Joop: ,,Johan heeft dat meer dan mij. Al spelen ze nog zo slecht, hij zegt altijd: Cambuur blijft mijn club. Als Johan er niet was geweest, was ik denk ik al afgehaakt.’’

Traditiegetrouw haalt Johan zijn vader voor elke thuiswedstrijd op. Johan: ,,Elke keer hebben we ruzie over hoe laat we naar Leeuwarden vertrekken. Ik wil mooi op tijd weg en mijn vader stapt het liefst zo laat mogelijk in de auto.’’ Ook de terugweg is niet altijd even gezellig. ,,Johan neemt Cambuur altijd in bescherming, hoe slecht ze ook spelen. Ik ben meestal wat kritischer. Dus we mopperen weleens wat op elkaar’’, lacht Joop. ,,Ik heb er wel eens aan gedacht om hem halverwege uit de auto te zetten’’, voegt Johan eraan toe.

In totaal hebben Johan en Joop de Jong wel rond de 500 wedstrijden bezocht. Van begin tot eind, want ze bleven steevast tot de laatste minuut zitten. Geen thuiswedstrijd werd er gemist, de vakanties werden om de wedstrijden heen gepland en als het een beetje kon gingen ze ook nog naar diverse uitwedstrijden. De wedstrijd dat Cambuur thuis met 4-1 van Ajax won zullen ze nooit vergeten en ook de derby’s tegen ‘aartsvijand’ SC Heerenveen staan in het geheugen gegrift. Johan: ,,Vooral de wedstrijd in 2014, toen Cambuur met 3-1 van Heerenveen won was geweldig. Cambuur overklaste Heerenveen. Van oudsher hangt er nog altijd een soort spanning rondom de Friese derby, David tegen Goliath. Bij Cambuur leeft dat denk ik nog meer dan bij Heerenveen.’’

Vooral Joop vindt het erg jammer dat Cambuur dit jaar niet meer in de eredivisie speelt. ,,Een wedstrijd tegen Ajax of Emmen, dat maakt wel verschil. Ik heb dan ook getwijfeld of ik dit jaar wel weer een seizoenkaart zou kopen.’’ Johan stelt dat zijn vader dat uiteraard niet voor hem moet doen. ,,Het plezier van voetbal moet voorop staan. Maar ik vind het wel mooi dat hij toch besloten heeft om weer te gaan. Het is ons vaste uitje geworden.’’

Nu het seizoen dichterbij komt, gaan de gesprekken alweer steeds vaker over voetbal in huize De Jong. ,,Cambuur is geen kampioenskandidaat, maar de top 5 moeten ze zeker kunnen halen’’, vinden ze allebei. Hoe het in de toekomst met Cambuur komt hangt volgens de Cambuursupporters van het stadion af. ,,Als ze verder willen komen, zullen ze een nieuw stadion moeten hebben’’, zegt Joop. Johan is het daarmee eens, maar hij zou het wel jammer vinden. ,,Er zijn nog weinig clubs met zo’n oud stadion midden in een woonwijk. Het heeft zo zijn charme dat iedereen vanuit alle straatjes naar het stadion loopt.’’

En zo zal hij zelf de komende tijd ook weer door die straatjes naar het Cambuurstadion lopen. Samen met zijn vader. Voor het 25e jaar.

Tekst en foto: Klasina van der Werf

‘Culturele hoofdstad is niet alleen Leeuwarder feestje’ (filmpje)

In 2018 is Leeuwarden Culturele Hoofdstad van Europa. Dit heeft impact op heel Fryslân. ,,Het gaat niet alleen om Leeuwarden, maar om de hele Friese mienskip’’, benadrukte Immie Jonkman van Culturele Hoofdstad 2018 tijdens de zogenaamde Ynspiraasjejûn in Niawier.

Inwoners, organisaties en bedrijven uit de gemeente Dongeradeel konden tijdens deze avond vragen stellen en inspiratie opdoen voor een project. ,,Culturele Hoofdstad is een prachtige kans om een groot publiek kennis te laten maken met de schoonheid van Dongeradeel’’, aldus wethouder Pytsje de Graaf van Dongeradeel.

Douwe Zeldenrust van Keunstwurk presenteerde de online kennisbank www.stipe.frl Deze website kan mensen verder helpen met hun eigen projectplan. Ook in Dongeradeel zijn genoeg mensen met ideeën. Wat voor ideeën? Dat houden ze liever nog even geheim, uit angst dat anderen er met hun plannen vandoor gaan.

Vanuit de bewoners was er deze avond ook kritiek. Zie voor een korte impressie van de ynspiraasjejûn in Niawier, bijgaand filmpje.

Tekst en filmpje: Klasina van der Werf

Bron: www.finsteropfryslan.nl