Berichten

Slagerij Jitta de Haan viert 25-jarig jubileum

Ambachtelijke Slagerij Jitta de Haan uit Damwâld viert dit jaar haar 25-jarig jubileum. Jitta de Haan geniet nog altijd van haar werk en maakt er elke dag een feestje van in haar gezellige winkel aan de Foarwei in Damwâld. ,,Ik houd van het authentieke ambacht en wij verkopen alleen maar pure producten.’’

DAMWÂLD – Jitta haar moeder komt uit een echte poeliersfamilie. ,,Als klein meisje hielp ik al mee in de slachterij bij mijn pake en beppe. Dat vond ik prachtig. Toen de Duitse worstenmaker Arzig aan de Foarwei in Damwâld een hulp zocht voor in de winkel dacht mijn moeder: dat is echt wat voor Jitta. Ik was 15 jaar en ging naar de Mavo, tegenover deze slagerij. Het klikte meteen met Arzig en al snel hielp ik, door de week als ik uit school kwam, mee in de winkel en de slagerij.’’

Voor Jitta was het al snel duidelijk welke opleiding ze wilde volgen: het werd de slagersvakschool. Als één van de weinige meisjes leerde ze het vak binnen vijf jaar. Ondertussen bleef ze werken in de slagerij in Damwâld. ,,De familie Arzig had één dochter, ze beschouwden mij als hun tweede dochter. Op een dag zei ik tegen hem: als deze slagerij ooit verkocht wordt, dan is het voor mij. Een paar dagen later kwam Arzig bij mij en zei: dat is goed. En zo werd de baas knecht en de knecht baas. Dat was in 1994, ik was toen 24 jaar. Het ging allemaal veel sneller dan verwacht.’’

Jitta de Haan voelt zich een gezegend mens. ,,Ik heb prachtig werk. Het is mijn hobby. Maar als je ziet hoeveel tijd ik in deze zaak steek, dan denk ik dat niet veel mensen zouden willen ruilen. De reacties van de klanten maken alles goed. Wij maken de producten op ambachtelijke wijze, net als vroeger. We verkopen het beste vlees van varkens die een goed leven hebben gehad en het koeienvlees komt uit Fryslân. Mensen kunnen uitgebreide pakketten bij ons bestellen, bijvoorbeeld voor gourmetten, barbecueën of buffetten. We leveren alles op maat, compleet met salades erbij. Maar ook kerstpakketten zijn bij ons te koop.

Nog altijd staat Arzig – die nu 82 jaar is – Jitta terzijde. Ook haar ouders zijn altijd een grote steun geweest. Haar man – die een eigen bestratingsbedrijf heeft in Dokkum – verricht eveneens hand- en spandiensten. Ze leerde hem kennen tijdens het aanleggen van het pad naar de slagerij. ,,Hij ging meteen voor mij op de knieën’’, lacht Jitta. Hun zonen van 9 en 13 jaar zijn regelmatig te vinden in de slagerij. Vooral de jongste vindt het mooi om mem te helpen.

Jitta kan zich niet voorstellen dat het al 25 jaar geleden is dat ze deze zaak heeft overgenomen. ,,We willen het dan ook niet ongemerkt voorbij laten gaan. We hebben een mooie jubileumactie bedacht, hangen de slingers op en maken er een mooi feestje van in de winkel.’’ Maar eigenlijk is dat niet anders dan anders. Want voor Jitta en haar klanten is het elke dag feest in de slagerij.

Tekst en foto: Klasina van der Werf

Bekende politiewoordvoerster Ellie Lust naar Damwâld

Ellie Lust, de bekende politiewoordvoerster uit Amsterdam, houdt donderdagavond 19 oktober vanaf 20.00 uur een interessante lezing in dorpshuis De Kruisweg in Damwâld. Zij zal onder andere vertellen over haar werk bij de Amsterdamse politie. In een collegetour-achtige setting is het daarna mogelijk om vragen te stellen aan Ellie Lust.

Als politiewoordvoerder was Ellie Lust al bekend, maar door haar deelname aan het populaire tv-programma ‘Wie is de mol?’ werd ze in één keer een bekende Nederlander. Ellie wist al van jongs af aan dat ze bij de politie wilde werken. Aanvankelijk combineerde ze haar politiecarrière met haar topsportcarrière als volleybalster van diverse topclubs in Nederland en het nationale team. Bij de politie werkte ze als agent in zes verschillende wijkteams dwars door de hele stad. Ook was zij als één van de eerste vrouwen actief bij de Amsterdamse motordienst.

 

Als woordvoerster van de Amsterdamse politie is Ellie Lust regelmatig te zien in nieuwsitems en in Opsporing Verzocht. Tijdens haar carrière heeft Lust zich ingezet voor een ‘rechtvaardige’ plek binnen de maatschappij voor homoseksuelen. Zij werd voorzitster van het initiatief Roze in Blauw en dit jaar werd de Jos Brink Oeuvreprijs aan haar toegekend.

Heb jij altijd al met Ellie Lust in gesprek willen gaan of vind je het boeiend wat deze enthousiaste politievrouw te vertellen heeft? Wees er dan vooral bij op 19 oktober in De Kruisweg van Damwâld.

Kaarten (15 euro per stuk) zijn vanaf nu online verkrijgbaar via www.dekruisweg.nl

Vlaggenactie Admiraliteitsdagen van start

Op de plek waar de Admiraliteitsdagen over precies zes weken losbarst is donderdagmiddag het startsein gegeven voor de vlaggenactie van de organisatie. Voorzitter Jan-Michiel van der Gang van de Admiraliteitsdagen heeft de eerste vlag overhandigd aan Frits Bangma en Henk Hoeksma van de gemeente Dongeradeel. Zij hesen de vlag meteen in top bij het stadshuis, het hoogste punt van Dokkum en vragen buurtgenoten dit voorbeeld te volgen.

Inwoners van Dokkum en omstreken kunnen namelijk een bijzondere prijs winnen door zoveel mogelijk vlaggen op te hangen. Deelnemende straten die volledig blauw kleuren met Admiraliteitsvlaggen maken kans op een feestelijke Burgerparty voor de hele buurt, compleet verzorgd door Albert Heijn en de Dokkumer Vlaggen Centrale (zie www.dvc.nl/burgerparty).

Wie nog geen Admiraliteitsvlag heeft, kan terecht bij de Albert Heijn in Dokkum of Damwâld. De vlaggen zijn ook online verkrijgbaar via www.dvc.nl  Daarnaast gaat mascotte Adje de Admiraal in augustus met een team op stap om zoveel mogelijk mensen van vlaggen te voorzien. Samen maken de inwoners van Noordoost-Friesland er een echte vlaggenregio van.

Op de foto: In het bijzijn van Appie van de Albert Heijn en vertegenwoordigers van de Albert Heijn Dokkum/Damwâld en Dokkumer Vlaggen Centrale overhandigt Jan-Michiel van der Gang de eerste vlag aan Frits Bangma en Henk Hoeksma van de gemeente Dongeradeel die de vlag hoog in top hijsen. Foto: Nanne Nicolai

Tekst: Klasina van der Werf

Jentsje van der Molen begint ‘Showroom aan Huis’

Jentsje van der Molen uit Ee gaat een ‘Showroom aan Huis’ beginnen voor vloeren, gordijnen, zonwering en raambekleding. Alle meubelen van het Wooncentrum Dokkum – waar Jentsje lange tijd eigenaar van was – worden de komende weken uitverkocht voor lage prijzen!

Jentsje is ruim tien jaar geleden begonnen met het Wooncentrum in Dokkum. In het begin verkocht hij vooral teakhouten meubelen, maar door de jaren heen kwamen er steeds meer producten bij, zoals vloeren en gordijnen. In 2013 nam hij Dijkstra Zonwering uit Damwâld over.  ,,Ik heb besloten om nu alleen nog door te gaan met vloeren, gordijnen en zonwering. Het valt me op dat klanten voor deze producten het erg op prijs stellen dat je bij ze thuis komt. Dan kunnen ze meteen zien of de kleuren bij hun huis passen en hoe de lichtinval is’’, vertelt Jentsje die straks in een wit met blauwe wagen rijdt onder de naam Dijkstra Zonwering & Stoffering. Het nieuwe logo dat op de vrachtauto prijkt is duidelijk te herkennen aan de gele zon. ,,Dijkstra heeft in ruim dertig jaar een goede naam opgebouwd die wij graag doorzetten.’’

Wagen is winkel

Vanaf 26 juni gaat Jentsje van der Molen op afspraak bij de klanten thuis langs in Friesland, inclusief Ameland en Schiermonnikoog. ,,Mensen hebben het tegenwoordig druk en vinden het handig dat ze nu niet naar de winkel hoeven. Mijn wagen is de winkel. Ik heb alle stalen bij me, dus als het niet de goede kleur is pakken we er meteen een andere bij. Daarvoor hoeven klanten niet een extra rit naar de winkel te maken. Ook kan gelijk alles ingemeten worden en kan er meteen een offerte opgesteld worden. Voor mij is deze manier van werken ook nog eens beter te combineren met mijn gezin met drie jonge kinderen. Een win-win situatie dus’’, stelt Jentsje van der Molen. Monteur Pieter Wiersma blijft bij hem in dienst en ook blijft Jentsje samenwerken met kleurstylist Willeke Ros, die op aanvraag interieuradvies kan geven.

Opheffingsuitverkoop Wooncentrum Dokkum 

Alle meubelen uit het Wooncentrum aan de Zuiderschans in Dokkum heeft Jentsje in januari van dit jaar al verkocht aan Ido Kooistra Meubelen & Vloeren uit de Knipe (Heerenveen). Hij heeft meerdere woonwinkels in de provincie Friesland en Groningen. Kooistra: ,,Ik merk dat Jentje hier een goede naam heeft opgebouwd. Wij verzorgen de opheffingsuitverkoop van de meubelen, zodat Jentsje zich volledig kan richten op de bedrijfsverandering van Dijkstra zonwering.’’

Meer informatie: www.dijkstrazonweringenstoffering.nl of www.showroomaanhuis.com  

Tekst & foto: Klasina van der Werf

Thús

It thús. Zo heet de afdeling waar mijn beppe woont. Maar heeft ze zich hier ooit thuis gevoeld? Eerlijk gezegd denk ik van niet.

Ze heeft een eigen kamer, met een eigen bed en haar eigen sprei. Zelfgemaakt. Zoals ze altijd alles zelf deed. Nog altijd wil ze het liefst alles zelf regelen. ,,Ha we noch wol kofje yn ‘e hûs? Mei wat lekkers derby? Ik moat wol op ‘e tiid thús wêze. Want der moat net ien foar de tichte doar stean.’’

Mar wat is thús? In elk geval niet hier, in dit verpleeghuis. Waar ze al ruim vijf jaar woont. Elke keer als we afscheid nemen zegt ze dat ze graag weer naar haar eigen huis wil. Haar ‘thús’.

Ik snap precies wat ze bedoelt. Want wat woonde ze daar mooi in Damwâld. Samen met haar man. Toen mijn pake overleed was de glans al een beetje van haar leven af, maar ze redde zich prima alleen. Zoals ze zich altijd zelf had gered.

Elke maandagmiddag – na de deadline van de krant – kwam ik bij haar op bezoek. Dan dronken we thee en vertelde ze de mooiste verhalen over vroeger. Over het leven op de boerderij, de cichoreifabriek waar haar vader had gewerkt, maar ook de laatste nieuwtjes uit het dorp werden besproken. Soms zat er nog weleens een leuk onderwerp voor de krant bij.

Van mijn moeder hoorde ik dat mijn beppe altijd blij was dat ik maandags langskwam. ,,Dan sjoch ik it autoke oankommen en tink ik ‘heu’.’’ Voor mij was dit een extra stimulans om haar elke week trouw te bezoeken. Dat ‘heu-moment’ wilde ik haar niet ontnemen.

Sinds mijn beppe in een verpleeghuis woont kom ik niet meer elke maandag langs. De bezoekjes zijn nu verplaatst naar af en toe op een zondagmiddag. Samen met mijn man en kinderen bezoeken we dan mijn beppe. Of ‘âlde beppe’ zoals onze kinderen haar noemen.

Als ze ons ziet aankomen en in de gaten heeft dat we er zijn leeft ze helemaal op. Ze zegt nog net geen ‘heu’, maar laat wel weten dat ze zo blij is om haar ‘eigen folk’ te zien.

Vanmiddag bezochten we haar weer. Mijn ouders waren er ook. Ik zag mijn beppe glimlachen naar mijn moeder die naast haar zat. Haar dochter. Ze pakten elkaars hand stevig vast.

Een lach, een ‘tút’ of een hand van een dierbare. Meer heb je niet nodig om je ‘thús’ te voelen.

Klasina van der Werf

Een dag na het schrijven van deze column werd mijn beppe ziek. Ze is er niet meer bovenop gekomen. Op 20 april 2017 is ze overleden, op 95-jarige leeftijd. Beppe is nu weer ‘thús’ in Damwâld. Bij mijn pake. It is goed sa. Maar toch… wat zullen we haar missen. De laatste woorden die ze tegen mijn mem zei: De groeten thús!

‘Centrale As is een kans voor Damwâld’

Sommige mensen zien de komst van de Centrale As als een bedreiging. Ondernemer Jurjen van der Veen van de Albert Heijn in Damwâld ziet het juist als een kans. ,,En die moeten we aangrijpen.’’   

Nu de Centrale As officieel is geopend rijden er veel minder auto’s door Damwâld. Eerst waren dat er zo’n 14.000 per dag, volgens de berekeningen gaat dat aantal terug naar ongeveer 5.000. ,,Wij missen al die passanten in de winkel. ’’, aldus Jurjen van der Veen van de Albert Heijn in Damwâld. Toch blijft hij de positief. ,,Wij weten al zo lang dat deze nieuwe weg van Dokkum naar Nijega er komt en dat deze niet door Damwâld gaat, het is nu te laat om daar nog over te klagen. We moeten het juist zien als een kans om van de Haadwei een weg te maken die past bij het dorp. Zo wordt het dorp nog mooier en willen mensen hier graag naar toe om te winkelen en te wonen.’’

Van der Veen maakte deel uit van de Klankbordgroep Kansen in Kernen. Op die manier is hij nauw betrokken geweest bij de plannen voor het dorp. Hij kijkt terug op een goede samenwerking met de gemeente. ,,We zijn altijd open tegen elkaar geweest. Soms waren er wel eens strubbelingen, maar dat hindert niks, zolang iedereen elkaar maar in zijn waarde laat. Het gaat uiteindelijk om het resultaat. De plannen die er nu liggen hebben we samen bedacht en we staan er dan ook allemaal achter. Het wordt hartstikke mooi.’’

Van der Veen kan dan ook niet wachten tot de werkzaamheden voor de herinrichting van de Haadwei volgend jaar van start gaan. De hele weg -van Noord tot Zuid- wordt opnieuw ingericht. Alle rotondes worden vervangen door pleinen. Zo komt er bij het winkelcentrum, de Krúswei en de Teunissenwei een plein en bij de Paraplukerk wordt de vorm van de kerk in de weg aangebracht. Doordat er bij al deze afslagen iets te beleven is remmen auto’s automatisch al af. Ook wordt de weg visueel versmald, waardoor het verkeer rustiger door het dorp zal rijden. Verder wordt de weg mooi aangekleed met verlichting van deze tijd en meer groen. De dorpsweg met laanstructuur zal deels uit asfalt en deels uit geluidsarme klinkers bestaan. Het wordt een weg voor iedereen. Fietsers mogen ook op de rijbaan. Voor de liefhebbers blijft het fietspad overigens wel bestaan.

Bij de benzinepomp voor het winkelcentrum komt een afslag waar vrachtauto’s langs kunnen om te laden en te lossen. Het parkeerterrein bij het winkelcentrum wordt helemaal vernieuwd en uitgebreid van 64 naar 108 plaatsen. Onlangs is het winkelcentrum van de buitenkant al helemaal opgeknapt en dit jaar wordt ook de binnenkant gemoderniseerd. Zo komt er een nieuw plafond, duurzame verlichting en alles wordt opnieuw geverfd. Van der Veen: ,,Het opknappen van het winkelcentrum staat los van de herinrichting van de Haadwei, maar het valt nu wel heel mooi samen. Damwâld heeft een uniek winkelcentrum in het dorp. Het is overdekt, je kunt er gratis parkeren en alle voorzieningen zijn aanwezig. Het is niet alleen makkelijk dat je alles onder één dak hebt, ook voor de sociale contacten is dit winkelcentrum heel belangrijk. We trekken met dit winkelcentrum mensen uit de hele regio naar Damwâld en als het dorp straks nog mooier wordt gemaakt verwacht ik dat dit alleen maar meer zullen worden.’’

Tekst en foto: Klasina van der Werf. Bron: Nieuwsbrief Kansen in Kernen.

Snoepwinkel voor vrouwen

PaPiTo. Zo heet de nieuwe Lifestyle en Cadeauwinkel in Damwâld. Een bijzondere naam met een bijzonder achterliggend verhaal. Vrijdag en zaterdag houden ze een ‘Open Deur Weekend’.

Eind vorig jaar is ‘PaPiTo’ geopend. De winkel is gevestigd in de voormalige dokterspraktijk van Sipkema aan de Haadwei in Damwâld. ,,Het valt ons op dat veel mensen nog niet van ons bestaan afweten. Maar als ze hier komen, zijn ze meteen enthousiast’’, vertelt Anneke Heeringa die de winkel samen met haar dochter Melanie runt. Melanie is net 16 jaar geworden. Ze heeft het Syndroom van Down. Ze krijgt nu nog les op De Wingerd in Damwâld, maar als ze straks 18 jaar is, dan is ze klaar met school. ,,Als ouders denk je dan weleens na over haar toekomst. Het toeval wilde dat mijn zus stopte met haar winkel op Schiermonnikoog. Ze vroeg of wij de inboedel wilden overnemen. Daar hoefden we niet lang over na te denken: dat is het, dachten we meteen. Al gauw besloten we om de winkel in ons eigen huis te vestigen. Dit is een dokterspraktijk geweest met de oude apotheekkasten er nog in. Dat leent zich perfect voor een Lifestyle en Cadeauwinkel. De mooie serviezen, prachtige sieraden, snuisterijen maar ook kleding, tassen en sjaals komen hier goed tot hun recht’’, vertelt Anneke.

 Downsyndroom

Melanie is vanaf het begin bij de winkel betrokken. Zij draait vooral kassa, maar als de vertegenwoordiger langskomt is ze er ook bij om haar mening te geven. ,,Wij vinden het heel belangrijk dat mensen met het Downsyndroom meedoen in de maatschappij. Klanten reageren er ook heel leuk op dat Melanie in de winkel meehelpt. In de toekomst hopen we meer bijzondere kinderen een werkplek te kunnen bieden. Wij kunnen veel van hen leren. Bijvoorbeeld, genieten van kleine dingen.’’

 Snoepwinkel voor vrouwen

De naam PaPiTo is voor Melanie heel speciaal. Vlak voordat de winkel werd geopend heeft zij namelijk dolfijnentherapie gevolgd op Curaçao. ‘Haar’ dolfijn heette PaPiTo. ,,Helaas is PaPito overleden’’, vertelt Melanie. Dat gebeurde vlak nadat de winkel was geopend. Melanie is hier heel verdrietig over geweest. Zij heeft twee weken met PaPiTo gezwommen en een speciale band met deze dolfijn opgebouwd. Dankzij de therapie is haar spraak en motoriek enorm verbeterd. De dolfijn prijkt nu op het logo van PaPiTo, samen met Melanie. ,,Want Melanie is de baas van deze winkel’’, vertelt Anneke. Moeder en dochter omschrijven de winkel als een ‘snoepwinkel voor vrouwen’. ,,Wij verkopen aparte spullen die niet overal verkrijgbaar zijn.’’

Open Deur Weekend

Om mensen kennis te laten maken met de winkel en nieuwe collectie van PiP Studio, Mooi Vrolijk, Beach Bumb en Knit Factory houdt PaPiTo vrijdag en zaterdag een Open Deur Weekend. Vrijdag 7 oktober is de winkel geopend van 13.00 tot 21.00 uur en zaterdag 8 oktober van 10.00 tot 17.00 uur. Voor elke klant ligt er deze dagen een leuk PaPiTo-cadeautje klaar. Op vrijdagavond 14 oktober zijn Melanie en Anneke aanwezig tijdens de Ladiesnight in De Pipegael in Broeksterwâld. Dan duurt het niet zolang meer tot de kerstartikelen weer binnenkomen. Deze keer bouwen de dames de garage om tot kersthoek, compleet met houtsnippers en strobalen. Rond die tijd vinden er ook open dagen plaats: de Winterwonderdagen.

Meer informatie: www.papitodamwoude.nl

Tekst en foto’s: Klasina van der Werf

 

 

Getrouwd

getrouwdHet was één van de mooiste dagen uit mijn leven en als het over moest, zou ik het precies zo doen. Het is vandaag precies 10 jaar geleden. Ik in een witte zomerjurk, hij in een luchtig linnen pak. De zon scheen, dat was te verwachten. De zenuwen gierden door mijn keel toen de limousinechauffeur ons ophaalde.

Sommige meisjes dromen er hun hele leven al van. Een mooie trouwjurk, een volle kerk en ’s avonds stukjes. Dat heb ik nooit gehad. Integendeel, ik moest er niet aan denken om de hele dag in de belangstelling te staan. Maar het leek me wel leuk om te trouwen.

Vonden je ouders het niet jammer dat ze er niet bij konden zijn, vroegen mensen vaak aan mij. Jammer? Ik ging trouwen met de leukste man ter wereld, ze waren hartstikke blij voor me. Mijn vader zei zelfs dat hij dit misschien ook wel had gewild, als hij nu jong was geweest. En mijn moeder was al lang blij dat we niet stiekem trouwden. Beppe zei dat ze het verstandig vond. ,,Dan kostet it net sa’n soad jild.’’

Onze getuige ‘Roseanne’ stelde ons al gauw op het gemak door te zeggen dat we er zo jong uitzagen. We waren net 27 en 28 jaar. Na twintig minuten stonden we alweer buiten, met een dvd en fotorolletje in de hand als bewijs. En natuurlijk de trouwringen. Er was genoeg te doen in deze stad om ons de rest van de dag te vermaken. We begonnen met een ritje in een supersnelle achtbaan, daarna het grootste broodje hamburger ooit en tot slot waagden we een gokje in het casino.

Ondertussen hief onze familie het glas bij mijn ouderlijk huis in Damwâld. Mijn ouders en zussen hebben wel een traantje weggepinkt, zo hoorde ik later. Hun jongste dochter en ‘kleine’ zusje was getrouwd. In Las Vegas.

Klasina van der Werf

19 september 2016

Henk

Dat was even schrikken zondagavond. Ik kreeg een telefoontje van mijn moeder. Ze kwam met slecht nieuws, over Henk. Meteen gingen mijn gedachten terug naar die zomer van 1996, toen ik Henk leerde kennen.

Ik was zestien jaar. Hij vestigde zich bij ons in het dorp, in Damwâld, waar ik nog bij m’n ouders woonde. Toen ik hoorde van Henk ben ik meteen op hem afgestapt. Het klikte vanaf de eerste minuut. Vier jaar lang ging ik elk weekend fluitend op mijn fiets naar Henk toe. Totdat ik afgestudeerd was. We verloren elkaar uit het oog, maar toch ben ik Henk nooit vergeten.

Mijn moeder had het stokje vlak daarna van mij overgenomen bij Henk in Dokkum. Daardoor kwam ik toch nog regelmatig bij Henk over de vloer. Het was er een zoete inval, altijd gezellig. Lekker sneupen tussen de kledingrekken en ondertussen kletsen met oud-collega’s.

We sturen elkaar nog altijd een kaartje met kerst en met speciale gebeurtenissen zoeken we elkaar op. Zo zijn de dames van Henk vorig jaar nog bij mij thuis geweest op poppeslok. Tot diep in de nacht, want we hadden veel stof om over bij te praten. En natuurlijk werden mooie herinneringen over Henk weer opgehaald.

In mei van dit jaar zei ook mijn moeder vaarwel tegen Henk. Maar gelukkig konden we hem altijd nog opzoeken, wanneer we maar wilden. Dat is nu verleden tijd. Sinds deze week zijn alle winkels van Henk gesloten. In Dokkum, Damwâld, maar ook in honderd andere plaatsen.

Ik begin me nu echt zorgen te maken. Want als zelfs ‘mijn’ Henk – waar ik mijn eerste geld heb verdiend – het hoofd niet eens meer boven water kan houden, wie volgen er dan nog meer?

Klasina van der Werf

Nieuwsblad Noordoost-Friesland, 5 oktober 2012