Berichten

Wij missen school!

Nou dat was me het weekje wel hoor. Best moeilijk, wat die kinderen in groep 3 en 5 al moeten weten. Dat rekenen gaat me nog wel goed af, maar die taal met hakwoorden, zingwoorden en samenstellingen zijn voor mij even wennen. Gelukkig kan onze jongste dochter haarfijn uitleggen hoe het allemaal zit. Toch merk ik dat het enthousiasme bij de kinderen wat afneemt met huiswerk maken. In de eerste week vonden ze het allemaal nog wel leuk om aan de keukentafel te werken en zelf hun tijd een beetje in te delen. Gelukkig was het mooi weer en konden we in de ‘pauzes’ naar buiten, springen op de trampoline. Ik mocht in het midden springen, want dan gingen ze extra hoog. Maar nu, na twee weken, is die lol er ook alweer een beetje af…

Bytsje saai

Vanochtend kwam het hoge woord er uit. Het was nog vroeg toen de jongste dochter bij ons op de slaapkamer kwam. Ze had buikpijn en kroop tussen ons in. De oudste sliep al in de bedstede bij ons op de kamer, want zij had eng gedroomd. Met grote ogen keek Anouk mij aan. Toen kwam het hoge woord er uit: ,,Ik mis skoalle.’’ Vanuit de bedstede viel haar grote zus haar bij. ,,Ik ek, it wurdt allegear in bytsje saai.’’ De verhalen van wat ze allemaal misten kwamen los. De ene wilde haar nieuwe koptelefoon zo graag meenemen naar school, de ander moest haar knutselwerkje nog afmaken. En ze wilden hun klasgenootjes graag weer eens zien. En de juffen. En eerlijk is eerlijk: wij als ouders missen de structuur van school ook. Het concentratieniveau om thuis te werken is tot een dieptepunt gezakt.

Kamperen in coronatijd

Dinsdag horen we of de scholen na 6 april langer sluiten en tot wanneer. Misschien is die onzekerheid nog wel het ergste. Uit pure ellende hebben we de tent opgezet in de tuin. Kamperen in coronatijd, zoals een vriendin het noemde. Zo houden we het nog wel even vol en tussen de ruzietjes door hebben we het best gezellig met z’n allen. We beseffen ook dat we blij mogen zijn dat we thuis kunnen zijn bij de kinderen, in tegenstelling tot mensen die een beroep hebben waarbij ze nu harder nodig zijn dan ooit. En we zijn gezond. Dus eigenlijk hebben we niks te klagen, maar toch…

Klasina van der Werf

Een leerzame week!

Mensen zeggen weleens dat ze het knap vinden dat ik kan schrijven. Ieder z’n vak, zeg ik dan. Ik zou bijvoorbeeld niet in de zorg kunnen werken, schoonmaken is ook niet mijn sterkste punt en als ik juf zou zijn, zou het een chaos worden in de klas. En juist die zorgmedewerkers, de schoonmakers en de juffen slepen ons er in deze coronatijd doorheen. Zij krijgen nu eindelijk de waardering die ze verdienen. Jammer dat daar een crisis voor nodig is!

Dat is één van de lessen die ik deze week heb geleerd. Een week om nooit te vergeten. Het blijft bizar, onwerkelijk en onzeker. Het was een week waarin we thuis een haat-liefdeverhouding kregen met Mario, waarin we met z’n vieren moesten thuiswerken (onze dochters slaagden daar heel goed in) en een week waarin we leerden relativeren. Want terwijl het virus ons letterlijk en figuurlijk achtervolgt, beseffen we weer wat écht belangrijk is in het leven: gezondheid en liefde voor elkaar. Eigenlijk wisten we dat al, maar nu worden we weer even met de neus op de feiten gedrukt. Ook daar is blijkbaar een crisis voor nodig!

Niet te vergelijken met de oorlog

Dit is voorlopig het laatste deel van mijn dagboek over de coronacrisis, anders ben ik bang dat ik teveel in herhaling val. Mocht daar aanleiding voor zijn, dan klim ik weer in de pen. Ik ga me nu richten op een bijzonder project waar ik mee bezig ben samen met dorpsgenoten in Ee. Een project over de Tweede Wereldoorlog. Dit jaar precies 75 jaar geleden. Dat was pas écht een bijzondere tijd die niet te vergelijken is met de situatie waar we nu in zitten.

Vieren dat we ‘vrij’ zijn

Het is de bedoeling dat we dit project op 21 juni presenteren, historisch gezien een bijzondere datum voor Ee. Waarom? Dat leg ik nog wel uit. We moeten eerst afwachten of dat evenement wel door kan gaan. Want ik heb zo’n gevoel dat deze coronacrisis nog wel even kan duren. Maar áls we dit overwinnen, dan ben ik ervan overtuigd, dat we alsnog gaan vieren dat we ‘vrij’ zijn, net als 75 jaar geleden. Tot die tijd wens ik iedereen heel veel liefde, geluk en gezondheid toe!

Klasina van der Werf

Het is menens!

Het coronavirus komt steeds dichterbij. Ook in Noardeast-Fryslân is nu een inwoner positief getest. Volgens deskundigen gaat het Noorden niet aan corona voorbij: de piek komt hier later.
 
Het nieuws komt niet als een verrassing, maar het wordt nu wel menens! We zijn nóg alerter met bezoek en ik probeer mijn interviews zoveel mogelijk telefonisch te doen. Ook Johan is uren achter elkaar aan het beeldbellen met collega’s (hij was vanochtend alleen vergeten gel in z’n haar te doen😊) en de vriendinnetjes die met onze dochters wilden spelen hebben we weer weggestuurd.
 
Geen risico’s
We nemen geen risico’s. Als we ons steentje willen bijdragen moeten we het goed doen en geen bezoek afleggen/ontvangen als dit niet noodzakelijk is. Gevolg is dat we als gezin echt op elkaar aangewezen zijn en tot mijn verbazing gaat dat best goed. Op een paar ruzietjes na – onder andere over wie aan de beurt is met de nieuwe Nintendo Switch en vooral wie de beste is – groeien we juist dichter naar elkaar toe.
 
Veteren
Omdat fysieke interviews, vergaderingen, school, sport en speelafspraken zijn afgezegd, hebben we meer tijd voor elkaar dan ooit. We doen nu dingen waar we normaalgesproken nooit aan toe komen. Zo heb ik onze jongste dochter eindelijk leren veteren (ze is 6 jaar, dus ik geef toe, dat werd tijd). De oudste gaf vandaag een spreekbeurt over cavia’s om ons te overtuigen dat ze een cavia als huisdier wil (ze had me bijna, vooral met die laatste zin ‘ik zal hem goed verzorgen en heel veel liefde geven’). En de jongste schreef een kaart aan haar vriendin: ‘Liefe Nora, beste vrienden, van Anouk. Adres: Omgong 14, De Terp, Ee’. Nu maar hopen dat de kaart aankomt.
 
Flexibel
Verder hebben we samen de trampoline uit de sloot achter de boerderij gevist, gerepareerd en schoongemaakt. Die staat nu voor het huis en is meteen door de dames in gebruik genomen. Zo komen we de dagen wel door. Het is opvallend hoe flexibel de kinderen zijn. Ze doen er helemaal niet moeilijk over dat ze niet met anderen mogen spelen. En dat onze reis naar Tenerife in april waarschijnlijk niet doorgaat hadden ze al verwacht (de oudste: ik dacht dat dat al zeker was; de jongste: ik vind Tenerife toch niet leuk).
 
Tijd voor elkaar
Eigenlijk gaan we terug naar de basis. We hebben weer tijd en aandacht voor elkaar. ’s Ochtends met z’n vieren ontbijten, samen koffiedrinken, gezellig aan de keukentafel (t)huiswerk maken of een spelletje doen. Dát is wat kinderen belangrijk vinden en misschien ook wel de reden dat ze lekker in hun vel zitten. Het klinkt tegenstrijdig, want ondanks dat we afstand moeten nemen van elkaar merk ik bij ons thuis dat het tegenovergestelde gebeurt: corona verbroedert!
Klasina van der Werf

Dag 3: Naar buiten!

Tot nu toe hadden we nog een beetje een ‘vakantiegevoel’. Die eerste dagen dat je ’s ochtends rustig aan kunt ontbijten, geen broodtrommels klaar hoeft te maken en lekker lang in de pyjama kunt  blijven rondhangen.

Er is alleen één belangrijk verschil met vakantie. Johan en ik moeten allebei thuis werken. Met kinderen erbij. Dat is niet een ideale combinatie. We proberen wel een beetje met schema’s te werken – zelfs de kinderen hebben zelf een schema gemaakt – maar in de praktijk loopt alles door elkaar.

Sportmiddag

Woensdagmiddag is normaalgesproken onze sportmiddag, de jongste moet dan zwemmen en de oudste volleyballen. Daarom besluiten we er deze middag onze eigen ‘sportmiddag’ van te maken. We gaan naar Bakkeveen, lekker even wandelen in het bos. Het is er rustig, gelukkig, want als ik de beelden in de media zie van volle parken en speeltuinen dan vraag ik me af of sommige mensen de ernst van de situatie wel inzien.

Geen zorgen

Mark Rutte benadrukte gisteren in het jeugdjournaal ook: ,,We moeten ervoor zorgen dat niet teveel mensen tegelijk besmet raken met het coronavirus, zodat de ziekenhuizen het aankunnen. Daarom moeten we samen voorkomen dat die besmetting niet te snel gaat.’’ Hij voegde eraan toe dat het niet zoveel zin heeft om ons zorgen te maken. ,,Maar doe wel wat je kunt bijdragen, dus beperk het contact met anderen, houd afstand en was je handen meerdere keren per dag.’’

Blijf lol maken

En wat ik nog de mooiste boodschap vond van de premier richting de kinderen: Blijf ook lol maken!

Dat gaan we doen. We hebben er tenslotte alle tijd voor!

Klasina van der Werf

Opeens zijn wij nuchtere Friezen niet meer zo nuchter

Ik blijf me verbazen over wat het Coronavirus in korte tijd allemaal teweegbrengt. In het begin dacht ik: het zal allemaal wel wat meevallen. Zelfs tot vorige week vrijdag ging ik er nog vanuit dat het een ‘ver-van-mijn-bed-show’ zou blijven. Maar nu is ‘Corona’ het gesprek van de dag en zijn wij zelf ook extra voorzichtig.

,,Mem, wat sille we hjoed dwaan’’, was het eerste wat onze oudste dochter vanochtend vroeg. ,,O jee’’, dacht ik. ,,Slaat de verveling nu al toe?’’ Normaalgesproken genieten de kinderen volop van de schoolvakanties, maar nu is alles anders. Dit is geen vakantie. Als we bericht krijgen van school dat ze huiswerk mogen doen zijn ze tot mijn grote verbazing zelfs blij!

Kwetsbaar

Om de beurt mogen we (met niet meer dan 1 persoon) het huiswerk van de kinderen op school ophalen. De juffen zijn aanwezig om uitleg te geven. Ze kunnen er nog niet over uit dat we dit meemaken. Eén juf noemt het zelfs beangstigend. En als de juf dat al zegt bekruipt me zelf ook even een bang gevoel over hoe kwetsbaar we zijn.

Angst

Gelukkig voelen de kinderen die angst niet. Tot nu toe gaat het nog goed, thuis, met z’n allen, 24 uur per dag. Vooral het Mario-spel op de Nintendo, ’s ochtends met Johan is een succes. Ze zijn al in Zandkoekjesland heb ik me laten vertellen.

Horeca

Maar we hebben nóg minimaal 19 dagen te gaan… En die games zijn leuk voor even, maar pedagogisch verantwoord zal het allemaal wel niet zijn. Wat we nog het meeste missen? De horeca! We vinden het normaalgesproken heerlijk om tijdens vakanties ergens even koffie te drinken of iets te eten. Meestal omdat we iets te vieren hebben. En als we niets te vieren hebben verzinnen we wel een reden dat we iets te vieren hebben. De kinderen zijn daar inmiddels ook heel goed in.

Interview

Toevallig had ik vandaag een interview in een horecazaak in Dokkum. Hoewel ik de meeste interviews nu telefonisch probeer te doen, maakte ik voor dit onderwerp over de oorlog een uitzondering. Uit ervaring weet ik dat de mooiste verhalen ontstaan door mensen persoonlijk te interviewen. De sfeer is bepalend voor het resultaat. En die sfeer was goed. ,,We zitten allemaal in hetzelfde schuitje’’, zei deze horecaondernemer. Hij voegde eraan toe dat ze van plan zijn om vanaf donderdag afhaalmenu’s te serveren voor de liefhebbers.

Afhaalmenu

Dat klonk mij als muziek in de oren. Dus ik denk dat we morgen zo’n menu gaan afhalen in Dokkum. Om te vieren dat we op deze manier de horecaondernemers kunnen steunen. En om Rutte zijn wijze raad op te volgen: Blijf elkaar helpen waar dat kan!

Klasina van der Werf

Dagboek in Coronatijd: En dit was nog maar de eerste dag…

Om tien minuten over acht gaat de telefoon. Of we onze afspraak voor het interview kunnen verzetten. De dame in kwestie heeft keelpijn en wil geen risico’s nemen. We besluiten het interview later in de week telefonisch te doen. Niet veel later krijg ik een appje van de tweede persoon met wie ik vanochtend een afspraak heb. Zij heeft een zoontje en nu de scholen dicht zijn moet ze thuis blijven. ,,Wat zijn we toch in een uitzonderlijke en vreemde situatie beland’’, voegt ze er aan toe. Ze wenst me nog sterkte als ZZP’er omdat alles nu stil ligt.

Dat blijkt ook nodig want diezelfde ochtend krijg ik te horen dat één van de bijlagen waarvoor ik schrijf geannuleerd wordt. Een bijlage waarvoor ik samen met twee andere tekstschrijvers al hard aan had gewerkt om er een bewaarexemplaar van te maken. Mijn derde afspraak – met een horecaondernemer – gaat wel door. Zijn zaak is dicht, maar hij relativeert dat als ik even later met een kop koffie in zijn lege restaurant zit. ,,We moeten dit positief benaderen, beter nu even dicht dan dat we straks allemaal ziek zijn of doodgaan.’’

Chips hamsteren

Na het interview rijd ik nog even langs de Albert Heijn in Dokkum. Onderweg zie ik een bord van Theater Sense waarop staat dat alle voorstellingen geannuleerd zijn. In de supermarkt is het best druk. ,,Mam, bijna alle chips is op’’, hoor ik een meisje zeggen terwijl ik met mijn kar tussen de schappen loop. ,,Zijn mensen naast wc-papier nu ook al chips aan het hamsteren?’’, denk ik bij mezelf. In de winkel kom ik de nieuwe bewoner van ons huis tegen. Wij zijn net op tijd verhuisd, maar zij moeten nog. Ik wens haar sterkte want verhuizen is al pittig en nu helemaal.

Nog 2 weken en 4,5 dagen te gaan

Terug bij onze woonboerderij waar we tijdelijk verblijven gaan we met z’n vieren lunchen. Op maandagmiddag. Dat gebeurt nooit. De meiden hebben zich goed vermaakt op de nieuwe Nintendo die we toevallig de week ervoor hadden gekocht om te vieren dat ons huis was verkocht. Eigenlijk voor de kinderen, maar Johan is minstens zo fanatiek met de Mario-spelletjes. Jeugdnostalgie. Onder het eten begint de eerste echte ruzie tussen de kinderen over iets wat niet eerlijk is… Johan en ik kijken elkaar aan: nog 2 weken en 4,5 dagen te gaan.

Extra kantoorruimte

’s Middags hebben we wisseling van de wacht. Johan gaat aan het werk in de kamer die we – gelukkig – hebben ingericht als kantoor met bureau, printer en een prachtig uitzicht over de weilanden. Wat zijn we blij met deze extra kamer in ons huis, vooral nu we allebei zoveel mogelijk thuis moeten werken. De kinderen vermaken zich ’s middags met de knikkerbaan, met een vlot in de sloot die ze maken voor de knuffeltjes en we bakken met z’n drieën een taart voor bij de koffie. En zo komen we deze dag goed door. Maar dit was nog maar de eerste!

Elise

’s Avonds kijken we met z’n vieren naar het jeugdjournaal. Daarin zien we het indrukwekkende verhaal van Elise die een spierziekte heeft. Zij moet extra oppassen voor het coronavirus want voor haar kan de ziekte gevaarlijk zijn. Als Johan even later klaagt dat hij het toch wel erg jammer vindt dat Cambuur nu misschien geen kampioen kan worden en als ik mijn zorgen uit over de vakantie naar Tenerife die we eind april geboekt hebben zegt onze oudste dochter (8) tegen ons: Dat van Elise is veel erger.

En daarmee is alles gezegd!

Klasina van der Werf

Dagboek over coronacrisis

Ik heb besloten een dagboek bij te houden nu we vanwege het coronavirus verplicht thuis moeten blijven. Vanuit onze woonboerderij in Westergeest zijn we letterlijk afgesloten van de buitenwereld. De komende tijd ga ik schrijven over hoe wij met deze situatie omgaan, maar ik ben ook benieuwd hoe anderen het ervaren. Kunnen jullie het regelen met werk en opvang van de kinderen? En hoe brengen jullie deze bijzondere tijd door?

Lees hier het eerste verhaal over mijn eigen ervaringen.

Dagboek deel 2

Dagboek deel 3

Dagboek deel 4

Dagboek deel 5

Dagboek deel 6

Dagboek deel 7 (de tweede week)

Dagboek deel 8 (de derde week)

Verplicht vrij!

Wat een vreemde tijd. Dit hebben we nog nooit meegemaakt. Logisch, want dit is ook nog nooit eerder gebeurd. Vrijdag hadden we nog de overdracht van ons oude huis in Dorp Ee. Terwijl de televisie nog maar net was aangesloten in onze tijdelijke woning hoorden we daar gisteren het nieuws: de scholen gaan 3 weken dicht vanwege het coronavirus. Opeens hebben de kinderen echt ‘vakantie’ in deze mooie woonboerderij.

Geen spelers
De kinderen (6 en 8 jaar) vinden het wel mooi, 3 weken vrij van school (Cbs De Gearing). Maar toch voelen ze wel dat het allemaal wat anders dan anders is. We hebben meteen de regels besproken: even geen spelers thuis. Normaalgesproken is iedereen hier welkom, maar de school gaat niet voor niks 3 weken dicht. Bovendien moeten wij zelf wel werken en dan is een beetje rust in huis wel fijn. Gisteravond kropen ze in de bedstede tegen elkaar aan. Nu nog dikke vriendinnetjes, maar hoe zal dat de komende tijd gaan?

Thuis werken
Johan en ik hebben gisteren de agenda’s even naast elkaar gelegd en de dagen dat we bij de kinderen zijn verdeeld. Als financieel adviseur van Jeugdhulp Friesland heeft hij de opdracht gekregen zoveel mogelijk thuis te weken. Toevallig heb ik een hele druk maand met 3 deadlines van grote opdrachten, waaronder 2 kranten. Ik hoop dan ook dat mijn afspraken zoveel mogelijk door kunnen gaan, want als ZZP’er geldt: geen werk = geen inkomen.

Agenda steeds leger
Ondertussen schrap ik ook verschillende afspraken in mijn agenda. Afspraken die niet noodzakelijk zijn, zoals de vergadering van het vlasmuseum waar nog een 95-jarige in het bestuur zit. De sportwedstrijden van de kinderen gaan niet meer door en onze jongste dochter mocht tot haar grote verdriet toch niet afzwemmen. Opeens is mijn agenda opvallend leeg. We zijn gewend om altijd maar te rennen, vliegen en draven, maar nu hebben we verplicht vrij!

Hoe ervaren jullie deze tijd?
Vanuit onze woonboerderij in Westergeest krijg ik niet meer zoveel mee van wat er in het dorp gebeurt. We zijn letterlijk afgesloten van de buitenwereld. De komende tijd ga ik bijhouden hoe wij deze tijd doorbrengen, maar ik ben ook benieuwd hoe anderen het ervaren. Kunnen jullie het regelen met werk en opvang van de kinderen? En hoe brengen jullie deze bijzondere tijd door? Laat het weten in een reactie hieronder!

Klasina van der Werf