Berichten

Normaal (?)

De kinderen zijn sinds deze week weer naar school. Zou alles nu weer een beetje normaal worden? Ik had goede hoop voor de meivakantie. Maar de praktijk is anders.

Woensdagochtend mocht de jongste van zes jaar voor het eerst weer naar school. Ze had er zin in, maar liep een beetje onzeker het plein op. Op het hek stond een groot bord met de regels erop. Eén van de regels is dat ouders het plein niet mogen betreden. Vanaf een afstandje stond ik te kijken hoe de juf de route wees die kinderen moeten lopen. Gelukkig ontbraken de rood-witte linten.

Die linten zie je namelijk om de haverklap in het straatbeeld verschijnen en ik kan er maar niet aan wennen. Net zoals ik niet kan wennen aan al die bordjes op de ramen van de winkels waarop staat dat er maximaal 2 of 3 klanten naar binnen mogen. Of die geel met zwarte tape op de vloeren met anderhalve meter ertussen. En dan hebben we het nog niet eens over de desinfecterende middelen gehad die je moet gebruiken voordat je een winkel instapt.

Begrijp me goed, ik snap dat dit ‘het nieuwe normaal’ is, ik weet dat we dit doen om dat akelige virus onder controle te krijgen en ik probeer me zo goed mogelijk aan de regels houden. Maar toch… We leven nu twee maanden in coronatijd en hoewel sommige dingen al ‘gewoon’ worden vind ik het nog steeds niet normaal.

Mijn droom? Ik zou mijn vader willen feliciteren als hij jarig is, ik zou door de supermarkt willen lopen zonder dat mensen opzij springen als je te dicht bij ze komt, ik zou met mijn vriendinnen willen afspreken zonder bang te zijn dat we het risico lopen op een boete. Ik hoop dat er weer een tijd komt dat mijn man zenuwachtig is voor een wedstrijd van Cambuur in plaats van voor een rechtszaak op tv over eventuele promotie van ‘zijn’ club.

Ik zou mensen willen interviewen zonder anderhalve meter afstand ertussen. Ik kijk uit naar de dag dat onze kinderen weer tegelijk naar school mogen en dat ze gewoon bij beppe op schoot kunnen springen zonder dat iedereen verschrikt opkijkt. En mijn liefste wens op dit moment: ik zou zaterdag graag vol trots langs de kant willen zitten als onze jongste dochter moet afzwemmen.

Ik verlang naar het ‘oude’ normaal.

Klasina van der Werf

 

Creatieve ondernemers in de nieuwe Westereender

We kunnen er niet omheen, ook in De Westereender van mei staan weer veel verhalen over de coronacrisis. Maar, zoals lezers gewend zijn, is het in deze krant allemaal net even ‘oars as oars’. Zo staat vooral centraal op welke creatieve manier de ondernemers uit de regio Noordoost-Friesland omgaan met deze crisis. De bloemist, een kok, de dominee, een kunstenaar, maar ook de kapper, een acteur en de eigenaren van de sportschool komen aan het woord. Bijzonder is het initiatief van ‘ús eigen’ Pieter Jan Heidstra en café-eigenaar Wessel de Roos om een grote online quarantaine pubquiz te organiseren, compleet met Hossebox en een bijzondere hoofdprijs.

Uiteraard verliezen we de realiteit niet uit het oog. Ook het indrukwekkende verhaal van Gerbrecht van der Meulen uit Hiaure is te lezen in De Westereender. Deze 24-jarige verpleegkundige werkt op de corona-afdeling in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. En Burt Sytsma uit Ee vertelt hoe hij deze tijd ervaart nu zijn moeder, die in Meckama State in Kollum woont, besmet is met het coronavirus. Verder hebben we ook weer een oorlogsverhaal, dit keer vertelt door de ogen van Ine Prins die de oorlog als meisje meemaakte. Ze weet nog goed dat ze 75 jaar geleden in haar bed lag te zingen toen haar moeder zei: ,, Hâld mar op mei sjongen. Miskien sjogge we dyn heit nea wer.’’

De Westereender verschijnt op woensdag 6 mei bij ruim 36.000 mensen uit de hele regio Noordoost-Friesland in de bus. Losse exemplaren van De Westereender zijn onder andere verkrijgbaar bij de Coop en Primera in De Westereen, bij de diverse gemeentehuizen en de Jumbo in Dokkum.

Vrijheid

Ik wandel door de weilanden. De zon schijnt en de lucht is blauw. Het is stil om me heen. Ik hoor alleen de vogels fluiten en in de verte lachen de kinderen, waarschijnlijk om een grap die Johan heeft gemaakt. Sinds lange tijd heb ik een weekje vakantie. Even geen deadlines. Eindelijk vrij!

Op de fiets hier naartoe zag ik overal vlaggen wapperen. Het is vandaag Bevrijdingsdag. Precies 75 jaar geleden werd Nederland bevrijd van de Duitse bezetters. ,,Jammer dat er in de oorlog geen corona was’’, zei onze dochter vanochtend tijdens het ontbijt. ,,Dan bleven de Duitsers op veilige afstand.’’

‘Toen werd de keuze voor ons gemaakt. Nu maken we zelf een keuze in het belang van leven en gezondheid’, zo stelde koning Willem-Alexander gisteravond in zijn toespraak tijdens de Nationale Dodenherdenking. Zo voelt het ook.

Eerlijk gezegd hebben wij de regels zelf al een beetje versoepeld. Zo ontvangen we af en toe weer bezoek, uiteraard op anderhalve meter afstand, maar toch. We zijn weer toe aan een beetje meer vrijheid. Toevallig kondigde het kabinet vandaag al aan niet langer te willen benadrukken wat er allemaal níet mag, maar juist wil kijken naar wat er wél kan.

Zou het toeval zijn dat dit nieuws op Bevrijdingsdag naar buiten wordt gebracht? Ik denk dat het voor onze generatie moeilijk voor te stellen is wat vrijheid echt betekent, omdat wij de oorlog niet hebben meegemaakt. Maar één ding is wel veranderd bedenk ik me terwijl ik geniet van de wandeling: door deze coronacrisis waarderen we onze vrijheid meer dan ooit!

Klasina van der Werf

PS: In deze bijzondere coronatijd houd ik een dagboek bij op mijn site. Wil je de rest ook lezen? Klik hier!

Laatste dag als juf

Dat was het dan, met een mooie opdracht over de Tweede Wereldoorlog gaat het boek dicht. Waarschijnlijk nog niet helemaal definitief, maar zo voelt het wel een beetje. De laatste weken mochten Johan en ik naast financieel adviseur en journalist ook meester en juf zijn. Met behulp van de juffen van school ging dat best goed, maar we zijn blij dat we het stokje na de meivakantie weer aan de professionals mogen overdragen. Want laten we eerlijk zijn, juf of meester, is toch echt een vak!

Hoewel de laatste loodjes zwaar waren – vooral omdat wij tegelijk ziek waren – kijken we terug op een bijzondere periode. We hadden het ritme op een gegeven moment goed te pakken. ’s Ochtends zonder wekker wakker worden, rustig aan ontbijten met z’n allen, huiswerk maken en daarna vrij! Nu we niet meer in het dorp wonen, waren onze dochters meer op elkaar aangewezen en dat ging wonderbaarlijk goed. Omdat er geen andere kinderen in de buurt waren vonden ze het ook wel leuk om samen te spelen. Zo’n coronatijd schept – tussen de gebruikelijke ruzietjes door – een band!

Juichend voor de tv

Dus hoewel we (alle vier!) juichend voor de televisie zaten toen we van Rutte hoorden dat de kinderen weer naar school mogen, kijken we later denk ik wel een beetje met weemoed terug op deze bijzondere tijd. Nog nooit waren we zo’n lange tijd zo vaak bij elkaar. Terwijl sommigen zich zorgen maken over achterstanden die kinderen oplopen denk ik dat dit juist een heel leerzame periode was, voor ons allemaal.

Nieuwe woorden

Zo leerden de kinderen allemaal nieuwe woorden als coronacrisis, quarantaine en k*tzooi (die laatste hebben ze van mij geleerd doordat het steeds misging met inloggen😮). Maar ook leerden we hoe je na een dip de draad weer kunt oppakken én wat de lekkerste ijsjes zijn bij de McDonald’s (McFlurry oreo met chocoladesaus). Verder ontdekten we leuke wandelroutes in Bakkeveen en de kinderen zijn nog nooit zo creatief aan het knutselen geweest als in deze coronavakantie (zoals ze het zelf noemen).

Alles op een rijtje

Terwijl ik deze week ziek op bed lag heb ik alles even op een rijtje gezet over de afgelopen periode waarin er in korte tijd zoveel is gebeurd. Ik ben tot de conclusie gekomen dat de basis in ons gezin goed is en dat is heel wat waard. Verder besef ik hoe blij we mogen zijn dat we in Friesland wonen, ook al is dat tijdelijk in een huurhuis waar we voorlopig ook nog wel even blijven…

Drone over Ee

En wat was het mooi om te zien hoe de kinderen uit het dorp donderdagavond met elkaar aan het stoepkrijten waren. Ze maakten samen mooie teksten voor de drone van Omrop Fryslân die vrijdagochtend ook over Ee vloog. ,,It wie sa leuk om iederien wer te sjen’’ zei onze oudste dochter van 8 jaar. ,,Hielendal yn dizze coronatiid.’’

En zo zal iedereen zich deze coronatijd later op zijn of haar eigen manier blijven herinneren.  Met in elk geval één overeenkomst: dit vergeten we nooit weer!

Klasina van der Werf

PS: Voor de liefhebbers zijn de dronebeelden van Noardeast-Fryslân vandaag om 14.00 uur en 21.30 uur te zien op Omrop Fryslân (Fryslân fan Boppen).

De dag van de waarheid

Hollen of stilstaan. Zo ziet mijn leven er normaal gesproken uit. Tussen de vakanties door is het vooral hollen en tijdens vakanties vind ik het heerlijk om even niets te hoeven. Daarom kijk ik ook altijd zo naar vakanties uit. Meestal hebben we als we thuiskomen van de ene reis alweer plannen voor de volgende, ook al is het een weekendje weg. Het is leuk om naar iets uit te kijken.

In deze coronatijd leven we van persconferentie naar persconferentie. Vanavond zitten we weer met z’n allen voor de buis om te horen wat Rutte zegt. Onze jongste dochter vindt het maar saai en kijkt liever naar het jeugdjournaal. De oudste vindt de gebarentalk nog wel leuk om te zien. Wíj hopen vooral de verlossende woorden te horen dat de kinderen na de meivakantie weer naar school mogen! Zo zal iedereen vanavond op z’n eigen manier vol spanning voor de televisie zitten.

Maar, er zijn meer redenen waarom dit een spannende avond voor ons is. We hebben namelijk een bod gedaan op een huis en vanavond horen we of de koop wel of niet door zal gaan. Er zijn meer kapers op de kust. Als het doorgaat gaan we misschien voor de zomervakantie al verhuizen. Dus als onze reis naar Noorwegen geannuleerd wordt, hebben we wel iets om naar uit te kijken.

Een maand geleden konden we ons nog niet voorstellen dat alles dicht zou gaan, nu is het lastig om te geloven dat het normale leven voorzichtig weer begint. En als de scholen nog langer dicht blijven en de koop van deze woning niet doorgaat? Dan is het in elk geval duidelijk! En dan verzinnen we vast wel weer iets nieuws om naar uit te kijken…

Klasina van der Werf

PS: In deze bijzondere coronatijd houd ik een dagboek bij op mijn site. Wil je de rest ook lezen? Klik hier!

We hebben een dip

Het is alweer de vierde week dat we ‘in quarantaine’ zitten. Misschien is er nog niet helemaal sprake van een ‘lockdown’, maar zo voelt het hier wel op de boerderij in de middle of nowhere. We genieten nu extra van de mooie natuur om ons heen, de lammetjes die in het weiland naast ons zijn geboren, de tientallen zwanen aan de andere kant van het huis, de paarden, de koeien, de vogels die ons ’s ochtends wakker zingen. En toch… hadden we gisteren allemaal even een dip.

De druppel
Tot nu toe ging het onze dochters best goed af met huiswerk maken. ’s Ochtends taal en rekenen, ’s middags spelen, dat is onze regel. Maar gisterochtend hingen ze allebei als een zoutzak aan tafel. De ene kon maar niet op gang komen, de ander raffelde haar werk juist slordig af. Ik moest eigenlijk nog een mail versturen – maar de laptop was bezet – en Johan zat in de werkkamer naast ons telefonisch te vergaderen. De kop thee die omviel was letterlijk de druppel. Ik werd boos, de kinderen huilen en Johan kon zijn collega’s bijna niet meer verstaan…

Terug naar normaal
,,We zitten even in een dip’’, zei ik even later tegen de kinderen nadat ik alles had opgeruimd, de meiden weer rustig waren en Johan tussen zijn gesprekken door even een kop koffie had gehaald. Het is ook niet zo gek als je hele dagen op elkaars lip zit. Ik mis de momentjes voor mezelf ook. Het enige moment dat ik nog voor mezelf heb is als ik op de wc zit en zelfs dan hoor ik de kinderen op de achtergrond nog vaak ‘mem’ roepen. En dan hebben wij ook nog geluk dat we in Friesland wonen en niet op een kamer midden in de drukke stad. Eigenlijk hebben wij helemaal niks te klagen. Het probleem is denk ik dat we niet weten wanneer alles weer normaal wordt. De strenge corona-maatregelen kwamen plotseling op ons pad, maar zo snel zullen ze niet weer verdwijnen. Rutte bevestigde dat gisteren in zijn toespraak: ‘Terug naar normaal is een zaak van de lange adem’.

Geen afscheid
De reden dat we zoveel mogelijk thuisblijven werd deze week wel weer even heel duidelijk gemaakt toen we van onze buurman hoorden dat hij op begrafenis was geweest van iemand die aan Corona was overleden. Het ergste van deze verhalen vind ik dat naasten bijna geen afscheid kunnen nemen van de coronapatiënten. ,,Juist nu zou ik een arm om je heen willen slaan’’, zingt Snelle samen met Davina Michelle in ’17 miljoen mensen’. Bij ons thuis is dit nu de tophit en ik moet elke keer glimlachen als ik onze dochter van 8 hoor zingen dat alles op televisie nu zo beladen is…

Houd vol
Het Paasweekend is een goede reden om de vrolijkheid er na onze dip weer een beetje in te brengen. Alsof de minister-president het aanvoelt horen we hem ’s avonds zeggen: ‘Vier Pasen thuis en houd vol’. Dat gaan we doen, compleet met paastaart, – ontbijt en een zoektocht naar paaseieren. We moeten nog even volhouden. Anders is alles voor niets geweest.

Klasina van der Werf

Wij missen school!

Nou dat was me het weekje wel hoor. Best moeilijk, wat die kinderen in groep 3 en 5 al moeten weten. Dat rekenen gaat me nog wel goed af, maar die taal met hakwoorden, zingwoorden en samenstellingen zijn voor mij even wennen. Gelukkig kan onze jongste dochter haarfijn uitleggen hoe het allemaal zit. Toch merk ik dat het enthousiasme bij de kinderen wat afneemt met huiswerk maken. In de eerste week vonden ze het allemaal nog wel leuk om aan de keukentafel te werken en zelf hun tijd een beetje in te delen. Gelukkig was het mooi weer en konden we in de ‘pauzes’ naar buiten, springen op de trampoline. Ik mocht in het midden springen, want dan gingen ze extra hoog. Maar nu, na twee weken, is die lol er ook alweer een beetje af…

Bytsje saai

Vanochtend kwam het hoge woord er uit. Het was nog vroeg toen de jongste dochter bij ons op de slaapkamer kwam. Ze had buikpijn en kroop tussen ons in. De oudste sliep al in de bedstede bij ons op de kamer, want zij had eng gedroomd. Met grote ogen keek Anouk mij aan. Toen kwam het hoge woord er uit: ,,Ik mis skoalle.’’ Vanuit de bedstede viel haar grote zus haar bij. ,,Ik ek, it wurdt allegear in bytsje saai.’’ De verhalen van wat ze allemaal misten kwamen los. De ene wilde haar nieuwe koptelefoon zo graag meenemen naar school, de ander moest haar knutselwerkje nog afmaken. En ze wilden hun klasgenootjes graag weer eens zien. En de juffen. En eerlijk is eerlijk: wij als ouders missen de structuur van school ook. Het concentratieniveau om thuis te werken is tot een dieptepunt gezakt.

Kamperen in coronatijd

Dinsdag horen we of de scholen na 6 april langer sluiten en tot wanneer. Misschien is die onzekerheid nog wel het ergste. Uit pure ellende hebben we de tent opgezet in de tuin. Kamperen in coronatijd, zoals een vriendin het noemde. Zo houden we het nog wel even vol en tussen de ruzietjes door hebben we het best gezellig met z’n allen. We beseffen ook dat we blij mogen zijn dat we thuis kunnen zijn bij de kinderen, in tegenstelling tot mensen die een beroep hebben waarbij ze nu harder nodig zijn dan ooit. En we zijn gezond. Dus eigenlijk hebben we niks te klagen, maar toch…

Klasina van der Werf

Het is menens!

Het coronavirus komt steeds dichterbij. Ook in Noardeast-Fryslân is nu een inwoner positief getest. Volgens deskundigen gaat het Noorden niet aan corona voorbij: de piek komt hier later.
 
Het nieuws komt niet als een verrassing, maar het wordt nu wel menens! We zijn nóg alerter met bezoek en ik probeer mijn interviews zoveel mogelijk telefonisch te doen. Ook Johan is uren achter elkaar aan het beeldbellen met collega’s (hij was vanochtend alleen vergeten gel in z’n haar te doen😊) en de vriendinnetjes die met onze dochters wilden spelen hebben we weer weggestuurd.
 
Geen risico’s
We nemen geen risico’s. Als we ons steentje willen bijdragen moeten we het goed doen en geen bezoek afleggen/ontvangen als dit niet noodzakelijk is. Gevolg is dat we als gezin echt op elkaar aangewezen zijn en tot mijn verbazing gaat dat best goed. Op een paar ruzietjes na – onder andere over wie aan de beurt is met de nieuwe Nintendo Switch en vooral wie de beste is – groeien we juist dichter naar elkaar toe.
 
Veteren
Omdat fysieke interviews, vergaderingen, school, sport en speelafspraken zijn afgezegd, hebben we meer tijd voor elkaar dan ooit. We doen nu dingen waar we normaalgesproken nooit aan toe komen. Zo heb ik onze jongste dochter eindelijk leren veteren (ze is 6 jaar, dus ik geef toe, dat werd tijd). De oudste gaf vandaag een spreekbeurt over cavia’s om ons te overtuigen dat ze een cavia als huisdier wil (ze had me bijna, vooral met die laatste zin ‘ik zal hem goed verzorgen en heel veel liefde geven’). En de jongste schreef een kaart aan haar vriendin: ‘Liefe Nora, beste vrienden, van Anouk. Adres: Omgong 14, De Terp, Ee’. Nu maar hopen dat de kaart aankomt.
 
Flexibel
Verder hebben we samen de trampoline uit de sloot achter de boerderij gevist, gerepareerd en schoongemaakt. Die staat nu voor het huis en is meteen door de dames in gebruik genomen. Zo komen we de dagen wel door. Het is opvallend hoe flexibel de kinderen zijn. Ze doen er helemaal niet moeilijk over dat ze niet met anderen mogen spelen. En dat onze reis naar Tenerife in april waarschijnlijk niet doorgaat hadden ze al verwacht (de oudste: ik dacht dat dat al zeker was; de jongste: ik vind Tenerife toch niet leuk).
 
Tijd voor elkaar
Eigenlijk gaan we terug naar de basis. We hebben weer tijd en aandacht voor elkaar. ’s Ochtends met z’n vieren ontbijten, samen koffiedrinken, gezellig aan de keukentafel (t)huiswerk maken of een spelletje doen. Dát is wat kinderen belangrijk vinden en misschien ook wel de reden dat ze lekker in hun vel zitten. Het klinkt tegenstrijdig, want ondanks dat we afstand moeten nemen van elkaar merk ik bij ons thuis dat het tegenovergestelde gebeurt: corona verbroedert!
Klasina van der Werf

Dag 3: Naar buiten!

Tot nu toe hadden we nog een beetje een ‘vakantiegevoel’. Die eerste dagen dat je ’s ochtends rustig aan kunt ontbijten, geen broodtrommels klaar hoeft te maken en lekker lang in de pyjama kunt  blijven rondhangen.

Er is alleen één belangrijk verschil met vakantie. Johan en ik moeten allebei thuis werken. Met kinderen erbij. Dat is niet een ideale combinatie. We proberen wel een beetje met schema’s te werken – zelfs de kinderen hebben zelf een schema gemaakt – maar in de praktijk loopt alles door elkaar.

Sportmiddag

Woensdagmiddag is normaalgesproken onze sportmiddag, de jongste moet dan zwemmen en de oudste volleyballen. Daarom besluiten we er deze middag onze eigen ‘sportmiddag’ van te maken. We gaan naar Bakkeveen, lekker even wandelen in het bos. Het is er rustig, gelukkig, want als ik de beelden in de media zie van volle parken en speeltuinen dan vraag ik me af of sommige mensen de ernst van de situatie wel inzien.

Geen zorgen

Mark Rutte benadrukte gisteren in het jeugdjournaal ook: ,,We moeten ervoor zorgen dat niet teveel mensen tegelijk besmet raken met het coronavirus, zodat de ziekenhuizen het aankunnen. Daarom moeten we samen voorkomen dat die besmetting niet te snel gaat.’’ Hij voegde eraan toe dat het niet zoveel zin heeft om ons zorgen te maken. ,,Maar doe wel wat je kunt bijdragen, dus beperk het contact met anderen, houd afstand en was je handen meerdere keren per dag.’’

Blijf lol maken

En wat ik nog de mooiste boodschap vond van de premier richting de kinderen: Blijf ook lol maken!

Dat gaan we doen. We hebben er tenslotte alle tijd voor!

Klasina van der Werf

Opeens zijn wij nuchtere Friezen niet meer zo nuchter

Ik blijf me verbazen over wat het Coronavirus in korte tijd allemaal teweegbrengt. In het begin dacht ik: het zal allemaal wel wat meevallen. Zelfs tot vorige week vrijdag ging ik er nog vanuit dat het een ‘ver-van-mijn-bed-show’ zou blijven. Maar nu is ‘Corona’ het gesprek van de dag en zijn wij zelf ook extra voorzichtig.

,,Mem, wat sille we hjoed dwaan’’, was het eerste wat onze oudste dochter vanochtend vroeg. ,,O jee’’, dacht ik. ,,Slaat de verveling nu al toe?’’ Normaalgesproken genieten de kinderen volop van de schoolvakanties, maar nu is alles anders. Dit is geen vakantie. Als we bericht krijgen van school dat ze huiswerk mogen doen zijn ze tot mijn grote verbazing zelfs blij!

Kwetsbaar

Om de beurt mogen we (met niet meer dan 1 persoon) het huiswerk van de kinderen op school ophalen. De juffen zijn aanwezig om uitleg te geven. Ze kunnen er nog niet over uit dat we dit meemaken. Eén juf noemt het zelfs beangstigend. En als de juf dat al zegt bekruipt me zelf ook even een bang gevoel over hoe kwetsbaar we zijn.

Angst

Gelukkig voelen de kinderen die angst niet. Tot nu toe gaat het nog goed, thuis, met z’n allen, 24 uur per dag. Vooral het Mario-spel op de Nintendo, ’s ochtends met Johan is een succes. Ze zijn al in Zandkoekjesland heb ik me laten vertellen.

Horeca

Maar we hebben nóg minimaal 19 dagen te gaan… En die games zijn leuk voor even, maar pedagogisch verantwoord zal het allemaal wel niet zijn. Wat we nog het meeste missen? De horeca! We vinden het normaalgesproken heerlijk om tijdens vakanties ergens even koffie te drinken of iets te eten. Meestal omdat we iets te vieren hebben. En als we niets te vieren hebben verzinnen we wel een reden dat we iets te vieren hebben. De kinderen zijn daar inmiddels ook heel goed in.

Interview

Toevallig had ik vandaag een interview in een horecazaak in Dokkum. Hoewel ik de meeste interviews nu telefonisch probeer te doen, maakte ik voor dit onderwerp over de oorlog een uitzondering. Uit ervaring weet ik dat de mooiste verhalen ontstaan door mensen persoonlijk te interviewen. De sfeer is bepalend voor het resultaat. En die sfeer was goed. ,,We zitten allemaal in hetzelfde schuitje’’, zei deze horecaondernemer. Hij voegde eraan toe dat ze van plan zijn om vanaf donderdag afhaalmenu’s te serveren voor de liefhebbers.

Afhaalmenu

Dat klonk mij als muziek in de oren. Dus ik denk dat we morgen zo’n menu gaan afhalen in Dokkum. Om te vieren dat we op deze manier de horecaondernemers kunnen steunen. En om Rutte zijn wijze raad op te volgen: Blijf elkaar helpen waar dat kan!

Klasina van der Werf

Dagboek in Coronatijd: En dit was nog maar de eerste dag…

Om tien minuten over acht gaat de telefoon. Of we onze afspraak voor het interview kunnen verzetten. De dame in kwestie heeft keelpijn en wil geen risico’s nemen. We besluiten het interview later in de week telefonisch te doen. Niet veel later krijg ik een appje van de tweede persoon met wie ik vanochtend een afspraak heb. Zij heeft een zoontje en nu de scholen dicht zijn moet ze thuis blijven. ,,Wat zijn we toch in een uitzonderlijke en vreemde situatie beland’’, voegt ze er aan toe. Ze wenst me nog sterkte als ZZP’er omdat alles nu stil ligt.

Dat blijkt ook nodig want diezelfde ochtend krijg ik te horen dat één van de bijlagen waarvoor ik schrijf geannuleerd wordt. Een bijlage waarvoor ik samen met twee andere tekstschrijvers al hard aan had gewerkt om er een bewaarexemplaar van te maken. Mijn derde afspraak – met een horecaondernemer – gaat wel door. Zijn zaak is dicht, maar hij relativeert dat als ik even later met een kop koffie in zijn lege restaurant zit. ,,We moeten dit positief benaderen, beter nu even dicht dan dat we straks allemaal ziek zijn of doodgaan.’’

Chips hamsteren

Na het interview rijd ik nog even langs de Albert Heijn in Dokkum. Onderweg zie ik een bord van Theater Sense waarop staat dat alle voorstellingen geannuleerd zijn. In de supermarkt is het best druk. ,,Mam, bijna alle chips is op’’, hoor ik een meisje zeggen terwijl ik met mijn kar tussen de schappen loop. ,,Zijn mensen naast wc-papier nu ook al chips aan het hamsteren?’’, denk ik bij mezelf. In de winkel kom ik de nieuwe bewoner van ons huis tegen. Wij zijn net op tijd verhuisd, maar zij moeten nog. Ik wens haar sterkte want verhuizen is al pittig en nu helemaal.

Nog 2 weken en 4,5 dagen te gaan

Terug bij onze woonboerderij waar we tijdelijk verblijven gaan we met z’n vieren lunchen. Op maandagmiddag. Dat gebeurt nooit. De meiden hebben zich goed vermaakt op de nieuwe Nintendo die we toevallig de week ervoor hadden gekocht om te vieren dat ons huis was verkocht. Eigenlijk voor de kinderen, maar Johan is minstens zo fanatiek met de Mario-spelletjes. Jeugdnostalgie. Onder het eten begint de eerste echte ruzie tussen de kinderen over iets wat niet eerlijk is… Johan en ik kijken elkaar aan: nog 2 weken en 4,5 dagen te gaan.

Extra kantoorruimte

’s Middags hebben we wisseling van de wacht. Johan gaat aan het werk in de kamer die we – gelukkig – hebben ingericht als kantoor met bureau, printer en een prachtig uitzicht over de weilanden. Wat zijn we blij met deze extra kamer in ons huis, vooral nu we allebei zoveel mogelijk thuis moeten werken. De kinderen vermaken zich ’s middags met de knikkerbaan, met een vlot in de sloot die ze maken voor de knuffeltjes en we bakken met z’n drieën een taart voor bij de koffie. En zo komen we deze dag goed door. Maar dit was nog maar de eerste!

Elise

’s Avonds kijken we met z’n vieren naar het jeugdjournaal. Daarin zien we het indrukwekkende verhaal van Elise die een spierziekte heeft. Zij moet extra oppassen voor het coronavirus want voor haar kan de ziekte gevaarlijk zijn. Als Johan even later klaagt dat hij het toch wel erg jammer vindt dat Cambuur nu misschien geen kampioen kan worden en als ik mijn zorgen uit over de vakantie naar Tenerife die we eind april geboekt hebben zegt onze oudste dochter (8) tegen ons: Dat van Elise is veel erger.

En daarmee is alles gezegd!

Klasina van der Werf

Verplicht vrij!

Wat een vreemde tijd. Dit hebben we nog nooit meegemaakt. Logisch, want dit is ook nog nooit eerder gebeurd. Vrijdag hadden we nog de overdracht van ons oude huis in Dorp Ee. Terwijl de televisie nog maar net was aangesloten in onze tijdelijke woning hoorden we daar gisteren het nieuws: de scholen gaan 3 weken dicht vanwege het coronavirus. Opeens hebben de kinderen echt ‘vakantie’ in deze mooie woonboerderij.

Geen spelers
De kinderen (6 en 8 jaar) vinden het wel mooi, 3 weken vrij van school (Cbs De Gearing). Maar toch voelen ze wel dat het allemaal wat anders dan anders is. We hebben meteen de regels besproken: even geen spelers thuis. Normaalgesproken is iedereen hier welkom, maar de school gaat niet voor niks 3 weken dicht. Bovendien moeten wij zelf wel werken en dan is een beetje rust in huis wel fijn. Gisteravond kropen ze in de bedstede tegen elkaar aan. Nu nog dikke vriendinnetjes, maar hoe zal dat de komende tijd gaan?

Thuis werken
Johan en ik hebben gisteren de agenda’s even naast elkaar gelegd en de dagen dat we bij de kinderen zijn verdeeld. Als financieel adviseur van Jeugdhulp Friesland heeft hij de opdracht gekregen zoveel mogelijk thuis te weken. Toevallig heb ik een hele druk maand met 3 deadlines van grote opdrachten, waaronder 2 kranten. Ik hoop dan ook dat mijn afspraken zoveel mogelijk door kunnen gaan, want als ZZP’er geldt: geen werk = geen inkomen.

Agenda steeds leger
Ondertussen schrap ik ook verschillende afspraken in mijn agenda. Afspraken die niet noodzakelijk zijn, zoals de vergadering van het vlasmuseum waar nog een 95-jarige in het bestuur zit. De sportwedstrijden van de kinderen gaan niet meer door en onze jongste dochter mocht tot haar grote verdriet toch niet afzwemmen. Opeens is mijn agenda opvallend leeg. We zijn gewend om altijd maar te rennen, vliegen en draven, maar nu hebben we verplicht vrij!

Hoe ervaren jullie deze tijd?
Vanuit onze woonboerderij in Westergeest krijg ik niet meer zoveel mee van wat er in het dorp gebeurt. We zijn letterlijk afgesloten van de buitenwereld. De komende tijd ga ik bijhouden hoe wij deze tijd doorbrengen, maar ik ben ook benieuwd hoe anderen het ervaren. Kunnen jullie het regelen met werk en opvang van de kinderen? En hoe brengen jullie deze bijzondere tijd door? Laat het weten in een reactie hieronder!

Klasina van der Werf