Berichten

Mooie dag

Soms heb je van die leuke dagen met kinderen (soms ook niet trouwens). Zondag hadden we zo’n mooie dag. Zo’n dag waarop niks hoeft en (bijna) alles mag.

We zijn eerst van plan om er een pyjamadag van te maken. Lekker lui, spelletjes doen, een tent bouwen onder de tafel en vervolgens ‘koffie’ drinken in die tent. En we knutselen een mûzehûs in elkaar, met kaas erin. Om muizen te lokken. Ideetje van de oudste dochter van 4 jaar.

We zetten het muzehûs voor op het trappetje van ons huis. Het is 25 september, de zon schijnt. We kunnen lekker naar buiten zonder jas. ,,Mem, mei ik myn gymnastiekpakje oan’’, vraagt de oudste. ,,Ach ja, wêrom ek net.” De jongste (2) kiest voor haar ‘campingjoggingspak’, want ze wil buiten de tent opzetten.

De oudste komt op het idee om een winkeltje voor huis te beginnen. Compleet met kassa, frozen-bekertjes met water en een schaal met koekjes. Duitse koekjes, die pake en beppe van vakantie hadden meegenomen. Dat alles voor maar 10 cent. ,,Duitse koekjes te koop’’, roept ze, samen met haar zusje, die ook winkeljuffrouw mag zijn.

Maar het dorp lijkt uitgestorven. Op de fiets en de step gaan de meiden op zoek naar ‘klanten’. In de speeltuin vinden ze twee buurjongetjes, maar die willen liever nog even in de zandbak spelen. Dus blijven ze met z’n vieren in de speeltuin. Tot ze dorst krijgen en op het idee komen om naar hun winkel te gaan. Voor water en Duitse koekjes.

Om nog meer klanten te vinden, verhuizen ze de winkel met z’n vieren naar de speeltuin. ,,Duitse koekjes te koop!’’ Al snel is de speeltuin vol en het water en de koekjes raken op. Met z’n allen besluiten ze om nu een camping te maken op het grasveld naast ons huis. Er zijn inmiddels een stuk of acht kinderen. Gelukkig hebben we nog precies genoeg ijsjes in de vriezer. Dat maakt het feest compleet.

Ondertussen maken mijn man en ik de tuin ‘herfstklaar’. Aan het eind van de middag stuur ik alle buurkinderen met een milkyway weer naar huis. Het werd toch wat vol op de camping. De kinderen zien het mûzehûs voor op de stoep staan. ,,Dat is in mûzehûs’’, fluistert de oudste. ,,As we hiel stil binne, komme de mûskes deroan, want der sit tsiis yn.’’ Alle kinderen fluisteren en lopen op hun tenen weg.

,,Duitse koekjes te koop’’, hoor ik mijn man roepen vanuit de tuin waar hij aan het snoeien is. ,,Ssssst’’, zeggen de kinderen allemaal tegelijk met de vinger voor hun mond. Ik moet lachen en denk bij mezelf: wat een mooie dag!

Klasina van der Werf

DSC_0557 DSC_0560 DSC_0567

 

Zomergasten (5): ‘Camping Dokkum netjes en schoon’

2016zomergasten5
Wat vinden toeristen van Dokkum en waarom hebben ze juist deze stad uitgekozen om hun vakantie door te brengen? De redactie van In-dokkum.nl zoekt ze deze zomer op langs de waterkant, op de camping of in de winkelstraten van Dokkum. In deze vijfde aflevering vertelt Pieter Halbesma (78) uit Winschoten waarom hij en zijn vrouw Gerda (75) al dertien jaar voor camping Harddraversdijk in Dokkum kiezen.

,,Onze familie woonde in deze omgeving, daar wilden we graag bij in de buurt op een camping staan. Zo zijn we hier terechtgekomen. Ik ben geboren en getogen in Damwâld, mijn vrouw komt uit Hantumhuizen. We vinden hier de rust van vroeger. En Dokkum is een mooie stad met prachtige oude huizen. We hebben een boot gehad waarmee we regelmatig gingen varen. Nu maken we vooral fietstochten, met de elektrische fiets door de Friese Wouden en de klei.

Als ik in Dokkum ben breng ik altijd een bezoek aan de prachtige bibliotheek die ze hier hebben. Ik lees graag, vooral geschiedenisboeken. Op dit moment lees ik De Onverzadigbare Vrouw, een boek over de verhouding tussen mannen en vrouwen. Gerda houdt van handwerken. Zij maakt al jaren dekens, sjaals en kindersloffen voor mensen in Roemenië. Als ze weer een zak vol spullen heeft brengen we die naar de stichting in Damwâld die hulpgoederen naar Roemenië brengt.

Deze camping bevalt ons goed. Het is hier net een park. Het gras wordt op tijd gemaaid en alles is netjes en schoon. Onze caravan staat hier een heel seizoen en als het een beetje kan zijn we hier tijdens de Admiraliteitsdagen ook. Onze kinderen wonen in Groningen en komen wel eens een dag op bezoek. We maken hier graag stadswandelingen. Dan lopen we rondom de bolwerken, gaan even naar de markt of we bekijken de bootjes.  Op de Zijl hebben we jaren geleden mensen uit Afghanistan ontmoet die hier in het asielzoekerscentrum woonden. Zij waren aan het vissen. Het was koud en we boden ze aan koffie bij ons te drinken. Zij wonen nu in Hoofddorp en het gaat heel goed met ze. Sinds onze ontmoeting in Dokkum hebben we altijd contact gehouden.’’

Tekst: Klasina van der Werf en Foto: Marit Anker