Berichten

‘Bodde Bouman’ brengt jubileumkrant uit

Bodde Bouman Sportcentrum en Fysiotherapie Dongeradeel brengen vandaag een jubileumkrant uit met een oplage van ruim 20.000 exemplaren. Aanleiding is het 25-jarig jubileum van het sportcentrum en het 12,5-jarig bestaan van de fysiotherapiepraktijk in Dokkum. De jubileumkrant verschijnt op woensdag 11 september als bijlage van de Nieuwe Dockumer Courant.

Het bedrijf – dat in de volksmond Bodde Bouman wordt genoemd – is begonnen met zeven mensen aan de Suiderbaanstraat. Nu werken er maar liefst negentien mensen. Al deze mensen komen in de jubileumkrant aan het woord. Ook mensen die vanaf het eerste uur bij het sportcentrum zijn betrokken worden geïnterviewd. Daarnaast worden de vijf verschillende vestigingen van Fysiotherapie Dongeradeel overzichtelijk in beeld gebracht.

De kracht van ‘Bodde Bouman’ is de combinatie van fysiotherapie met een sportcentrum onder één dak. Dat werkt heel goed. Maar ook de leuke sfeer wordt door iedereen genoemd. Het sociale aspect is bij dit bedrijf heel belangrijk. Zoals één van de medewerkers zegt:  ,,Veel sportscholen zeggen dat, maar hier is het écht zo, je voelt het ook.’’

‘Dat Sytse dit skûtsjelied zingt, maakt het extra bijzonder’

Sytse van der Werf treedt donderdag na jaren weer op in Dokkum. De troubadour heeft een nummer geschreven over het Dokkumer skûtsje Ebenhaëzer. Een idee van dirigent Ridzert Beetstra van shantykoor De Admiraliteitssjongers die voor de muziek tekende. ,,Ik had het ook zelf kunnen schrijven, maar dan was het nooit zó mooi geworden.’’

Veel oud-Dokkumers zullen Sytse van der Werf vast nog kennen. Vooral zijn nummer ‘Hamme Hos’ is bekend. Er is zelfs een orkest in Dokkum naar vernoemd. Dat hij nu in ‘zijn eigen stad’ optreedt met de Admiraliteitssjongers is voor hem speciaal. ,,Ik heb een bijzondere band met de Admiraliteitssjongers’’, vertelt Sytse. ,,In mijn slechtste periode – eind 2009 – toen ik een beroerte heb gehad, zochten zij mij op in Kûbaard waar ik destijds woonde. De koorleden hebben mij een hart onder de riem gestoken en zelfs een Benefietconcert georganiseerd voor de totstandkoming van het beeld ‘Leren Lopen’, dat nu in de tuin van Revalidatie Friesland in Beetsterzwaag prijkt. Daar ben ik ze mijn hele leven dankbaar voor.’’

Tachtig jaar later

Inmiddels woont Sytse van der Werf weer in Dokkum, samen met zijn vrouw Welmoed. Hij was nog maar net naar de Bonifatiusstad verhuisd toen er iets bijzonders gebeurde. Het verloren gewaande skûtsje waarop zijn vader is geboren en getogen kwam na 80 jaar letterlijk weer boven water. Het voormalige vrachtschip strijdt zelfs mee voor de stad Dokkum tijdens de IFKS-wedstrijden van het skûtsjesilen. Voor Sytse een reden om samen met familieleden in 2017 een boek te schrijven over de geschiedenis van het skûtsje. Een jaar later werd het skûtsje opnieuw gedoopt en kreeg het haar oude naam weer terug. ‘Ebenhaëzer’, zoals zijn overgrootvader dat ruim honderd jaar geleden had bedacht.

Bijzonder verhaal

Na de doop van het schip – vorig jaar tijdens de Admiraliteitsdagen – trad shantykoor De Admiraliteitssjongers op. Zo kwam Sytse in contact met dirigent Ridzert Beetstra van het koor. ,,Het leek mij leuk om van dit bijzondere verhaal een lied te maken’’, vertelt Beetstra. ,,Ik kende Sytse als singer-songwriter en vroeg hem of hij het nummer wilde schrijven. Het is tenslotte het verhaal van zijn persoonlijke familiegeschiedenis. Dat maakt het extra mooi.’’ Sytse schreef de laatste jaren niet veel liedjes meer, maar voor deze gelegenheid maakte hij een uitzondering. Het resultaat is donderdagmiddag vanaf 17.00 uur te horen op het wedstrijdskûtsje. Hét skûtsje waar zijn vader jaren geleden is opgegroeid. Hij wordt begeleid door Bruno Rummler. Deze sfeermaker zal zelf ook een aantal nummers ten gehore brengen.

Tekst & foto: Klasina van der Werf

Help jij Thom en Femke bij hun zoektocht naar de Granaet van Dokkum?

Start bij museum
Het leuke aan de boekjes van het Altijd Wad Pad is dat je dezelfde route kunt afleggen als Thom en Femke in het verhaal. Hiervoor is zelfs een speciale app ontwikkeld. In Dokkum begint de tweeling het Altijd Wad Pad samen met heit en mem bij het Dokkumer museum (Admiraliteitshuis). Zij krijgen hulp van een stadsgids die hen onder andere leidt langs het mooie, oude stadhuis van Dokkum. Daar tegenover is de vaart te zien is waar de Granaet volgens de verhalen zit vastgeketend aan een ketting…

Verdwenen stad
De boekjes van het Altijd Wad Pad zijn niet alleen leuk, maar ook erg leerzaam. Zo leer je dat Dokkum vroeger aan zee lag. Dat was handig voor handelsschepen, maar ook voor oorlogsschepen en schepen van de zeerovers. Ook ontdekken Thom, Femke, Herman en Igor hoe het nu precies zat met de ‘verdwenen stad’ in de buurt van Dokkum, waar nu het vakantiepark Esonstad te vinden is. Verder kom je meer te weten over de Waddenzee en de zeehonden die hier – nadat ze in Pieterburen zijn genezen – worden vrijgelaten.

Vrolijke besjes
Het boekje eindigt weer in Dokkum, waar Thom en Femke onder andere langs het wapen van Dokkum lopen, de geneeskrachtige Bonifatiusbron bezoeken en tot slot de bijzondere moerbeiboom met ‘vrolijke besjes’ bij de Martinuskerk zien. De grote vraag is of ze de Granaet van Dokkum nog zullen vinden. Of hebben ze daar jouw hulp bij nodig?

route dokkum

 Waar zijn de gratis boekjes en app verkrijgbaar?

Kun je niet wachten om de boekjes (geschreven door Xavière Kolk) van het Altijd Wad Pad te lezen over de avonturen die Thom en Femke beleven op jouw vakantieplek? En vind je het leuk om je ouders rond te leiden langs dezelfde plekken als in het verhaal? Ga dan snel naar een toeristisch informatiepunt of een toerisme ondernemer waar de boekjes gratis voor je klaarliggen. Voor de bijbehorende routes kun je de app downloaden.

Tekst: Klasina van der Werf

Voor meer informatie over et Altijd Wad Pad, zie www.altijdwadpad.eu

Stemmen!

Een historische dag! Het is vandaag voor het eerst dat ik mag stemmen terwijl een kabinet de periode heeft uitgezeten.

De eerste keer dat ik mocht stemmen voor de Tweede Kamerverkiezing was in 1998. Ik was toen achttien jaar. Dat kabinet (Kok II), haalde het net niet naar aanleiding van de Screbrenica-crisis. In 2002 werden de verkiezingen overschaduwd door de dood van Pim Fortuyn. Het eerste kabinet-Balkenende dat daaruit voortkwam viel al na een paar maanden na interne ruzies met de LPF. De volgende kabinetten van Balkenende maakten de vier jaar evenmin vol en het laatste kabinet Rutte viel in april 2012 doordat de VVD en het CDA er niet uitkwamen met Geert Wilders.

Waarom stemmen?

Ondanks dat het vertrouwen dat ik in de politiek heb door de jaren heen is gedaald, zal het mij nooit weerhouden om te gaan stemmen. Er zijn landen waar het niet vanzelfsprekend is om te stemmen, helemaal niet voor vrouwen. Daar worden mensen zelfs bedreigd of opgepakt als ze opkomen voor vrije verkiezingen. Ik vind dan ook dat iedereen vandaag gebruik moet maken van zijn of haar stemrecht. Als je echt geen keuze kunt maken kun je ook altijd nog blanco stemmen. Dan wordt je stem wel meegerekend in het opkomstpercentage, maar heeft geen invloed op de uitslag van de verkiezingen. Dan heb je in elk geval gebruik gemaakt van je kiesrecht.

Stemmen op een partij, niet op een persoon

Ik mag vandaag twee keer stemmen! Voor de Tweede Kamerverkiezingen en voor de nieuwe gemeentenaam. De gemeentenaam is niet zo moeilijk: Dokkumerlân. Deze naam is ook voor mensen in de rest van Nederland herkenbaar en spreekt meer aan dan Ie- en Lauwerslân of Noardeast-Fryslân. Als we onszelf op de kaart willen zetten en ook in de toekomst mee willen doen moeten we breder denken dan onze eigen grenzen. De partij waar ik mij het beste in kan vinden begint net als Dokkumerlân met een D: D66. Traditiegetrouw stem ik op een vrouw en het liefst op een Fries. Helaas staat er deze keer geen Friese vrouw op de kandidatenlijst van D66 dus ga ik voor Stientje van Veldhoven, de nummer 2 van de lijst. Zij is in 2014 ook nog verkozen tot het duurzaamste Tweede Kamerlid. Mooi meegenomen!

Een voorrecht

We zijn vanochtend vroeg opgestaan om nog vóór school naar het stembureau in ons dorp te fietsen. Onderweg leg ik mijn dochter van vijf jaar uit op welke partij ik stem en waarom: Deze partij vindt scholen, zorg en werk heel belangrijk. ,,Dêr stem ik letter ek op’’, zegt ze. Fijn om te horen, dat je dochter kan zeggen dat ze later gaat stemmen. Op welke partij moet ze helemaal zelf weten. Als ze maar weet dat het een voorrecht is dat ze mág stemmen!

Klasina van der Werf

 

Vader en zoon 25 seizoenen samen naar Cambuur

Joop de Jong (67) uit De Westereen en zijn zoon Johan de Jong (37) uit Ee hebben dit jaar voor de 25e keer een seizoenkaart van SC Cambuur-Leeuwarden gekocht. Onafgebroken, want ook in slechte tijden zaten ze naast elkaar op de tribune.

LEEUWARDEN – Johan de Jong was altijd al gek van voetbal. Hij groeide op in Broeksterwâld en speelde bij Broekster Boys. Op zijn twaalfde vroeg hij aan zijn vader: ,,Wanneer gaan we naar een échte voetbalclub?’’ ,,Naar welke club wil je?’’, vroeg zijn vader. ,,Cambuur’’, was het antwoord. En dat is nooit meer veranderd.

Het was het seizoen van ’91 en ’92 toen Joop en Johan af en toe losse kaarten kochten om de wedstrijden van Cambuur te bezoeken. ,,Ik weet nog goed dat we op stenen trappen stonden, op de plek waar nu de Noordtribune is. Ik stond vooraan bij het hek, anders kon ik niks zien. In de pauze kreeg ik wat lekkers’’, vertelt Johan. In dat jaar werd Cambuur kampioen en promoveerden ze naar de eredivisie. Een mooi moment voor vader en zoon om hun eerste seizoenkaart aan te schaffen.

De eerste vijf jaar zaten vader en zoon op de Oosttribune. Joop: ,,Door een verbouwing van het stadion moesten we daar weg. Vanwege het ongemak mochten we tijdelijk voor hetzelfde geld op de hoofdtribune zitten. Dat beviel zo goed, dat we daar zijn gebleven. Eerst zaten we in vak 4, mooi in het midden. Maar omdat het aantal sponsoren groeide moesten we naar vak 3 verhuizen. Daar zitten we nu alweer meer dan tien jaar.’’

De liefde voor Cambuur is door de jaren heen alleen maar meer gegroeid. Ook in slechte tijden bleven ze de club trouw. Joop: ,,Johan heeft dat meer dan mij. Al spelen ze nog zo slecht, hij zegt altijd: Cambuur blijft mijn club. Als Johan er niet was geweest, was ik denk ik al afgehaakt.’’

Traditiegetrouw haalt Johan zijn vader voor elke thuiswedstrijd op. Johan: ,,Elke keer hebben we ruzie over hoe laat we naar Leeuwarden vertrekken. Ik wil mooi op tijd weg en mijn vader stapt het liefst zo laat mogelijk in de auto.’’ Ook de terugweg is niet altijd even gezellig. ,,Johan neemt Cambuur altijd in bescherming, hoe slecht ze ook spelen. Ik ben meestal wat kritischer. Dus we mopperen weleens wat op elkaar’’, lacht Joop. ,,Ik heb er wel eens aan gedacht om hem halverwege uit de auto te zetten’’, voegt Johan eraan toe.

In totaal hebben Johan en Joop de Jong wel rond de 500 wedstrijden bezocht. Van begin tot eind, want ze bleven steevast tot de laatste minuut zitten. Geen thuiswedstrijd werd er gemist, de vakanties werden om de wedstrijden heen gepland en als het een beetje kon gingen ze ook nog naar diverse uitwedstrijden. De wedstrijd dat Cambuur thuis met 4-1 van Ajax won zullen ze nooit vergeten en ook de derby’s tegen ‘aartsvijand’ SC Heerenveen staan in het geheugen gegrift. Johan: ,,Vooral de wedstrijd in 2014, toen Cambuur met 3-1 van Heerenveen won was geweldig. Cambuur overklaste Heerenveen. Van oudsher hangt er nog altijd een soort spanning rondom de Friese derby, David tegen Goliath. Bij Cambuur leeft dat denk ik nog meer dan bij Heerenveen.’’

Vooral Joop vindt het erg jammer dat Cambuur dit jaar niet meer in de eredivisie speelt. ,,Een wedstrijd tegen Ajax of Emmen, dat maakt wel verschil. Ik heb dan ook getwijfeld of ik dit jaar wel weer een seizoenkaart zou kopen.’’ Johan stelt dat zijn vader dat uiteraard niet voor hem moet doen. ,,Het plezier van voetbal moet voorop staan. Maar ik vind het wel mooi dat hij toch besloten heeft om weer te gaan. Het is ons vaste uitje geworden.’’

Nu het seizoen dichterbij komt, gaan de gesprekken alweer steeds vaker over voetbal in huize De Jong. ,,Cambuur is geen kampioenskandidaat, maar de top 5 moeten ze zeker kunnen halen’’, vinden ze allebei. Hoe het in de toekomst met Cambuur komt hangt volgens de Cambuursupporters van het stadion af. ,,Als ze verder willen komen, zullen ze een nieuw stadion moeten hebben’’, zegt Joop. Johan is het daarmee eens, maar hij zou het wel jammer vinden. ,,Er zijn nog weinig clubs met zo’n oud stadion midden in een woonwijk. Het heeft zo zijn charme dat iedereen vanuit alle straatjes naar het stadion loopt.’’

En zo zal hij zelf de komende tijd ook weer door die straatjes naar het Cambuurstadion lopen. Samen met zijn vader. Voor het 25e jaar.

Tekst en foto: Klasina van der Werf