Berichten

Nooit meer uitslapen

‘Tot de geboorte van ons eerste kind was ik er heilig van overtuigd dat ik acht uur slaap per nacht nodig had. Dat was het eerste waanidee waar onze dochter me van afhielp.’ Zo schrijft journalist Ewoud Sanders in zijn boek ‘Nooit meer uitslapen’.

1001004008266539

Ik kreeg het boek tijdens mijn eerste zwangerschap, vijf jaar geleden. En ik begrijp nu precies wat de auteur bedoelt. Of eigenlijk begreep ik dat al vanaf de eerste week met gebroken nachten. Die kraamtijd nam ik nog op de koop toe. Je weet van tevoren dat je weinig slaap zult krijgen. Maar die jaren erna. Die breken je op een gegeven moment op. Als iemand mij vraagt wat ik het ‘zwaarste’ vind aan kinderen noem ik als eerste: het slaapgebrek.

Het schijnt dus zo te zijn dat er kinderen zijn die wél uitslapen. Vol trots vertellen hun ouders: ‘ús bern sliepe tot njoggen oere út’. !#$$%#%^&@$@#^$#^#$%#$%

Utsliepe

Zelf ben ik ook een ochtendmens, maar half zes of zes uur vind ik wel heel erg ochtend. Als de ‘zeven’ er maar in zit zeggen mijn man en ik vaak tegen elkaar. De oudste houdt zich daar sinds kort aardig aan, maar de eerste keer dat de jongste ook maar in de buurt van ‘de zeven’ is gekomen, moet nog komen. ’s Avonds is ze hartstikke moe en elke keer als ik haar instop zeg ik tegen haar: Moarn mar lekker útsliepe!

Nu de oudste vijf jaar is en de jongste drie weet ik het zeker. Ik heb niet veel slaap nodig. Ik slaap al jaren ongeveer vijf/zes uren per nacht en ik functioneer nog steeds. Soms heb ik even een ‘instortmoment’ en dan haal ik slaap in, door ’s avonds tegelijk met de kinderen naar bed te gaan. Dan kan ik er weer tegenaan.

Het dieptepunt was tijdens onze vakantie in Denemarken vorig jaar. Onze jongste werd steevast half zes wakker en riep ons dan, heel luid. Omdat we niet wilden dat de oudste – die haar slaap soms hard nodig heeft – ook zo vroeg wakker zou zijn haalden we haar uit bed en gingen we met haar in de kinderwagen wandelen. Elke ochtend. Om de beurt. Half zes. We wandelden dan naar het kasteel, vlakbij onze camping en zagen de zon opkomen. We liepen langs de bakker, die nog niet open was.

Zonder kinderen

Op dat soort momenten denk ik nog wel eens terug aan de tijd dat we nog geen kinderen hadden en samen reizen maakten. ‘s Ochtends lekker een boek lezen in bed, daarna uitgebreid ontbijten en met de auto op pad om het land te verkennen. Of aan de tijd dat we op zondagochtend in bed konden blijven liggen om onze favoriete serie te kijken. Of bij de keukentafel rustig de krant zaten te lezen met warme koffie erbij. Ik zou onze kinderen voor geen goud willen missen, maar soms verlang ik terug naar die tijd.

Vanochtend was het ook weer raak. Ik lag nog heerlijk te slapen toen ik de deur van onze slaapkamer open hoorde gaan. Ik keek op de klok: 5.00 uur. Ik knipte het licht op mijn nachtkastje aan en keek recht in de stralende ogen van onze jongste dochter Anouk die enthousiast riep: ,,Mem, ik ha útsljipt!’’

Troch: Klasina van der Werf. Bron: www.heitenmem.nl

 

 

 

Net mear sa lyts

Daar staat ie. Klaar om verkocht te worden. Onze kinderwagen. Lief en leed heb ik er mee gedeeld. En nu gaat ie weg. Naar wildvreemde mensen. Ik hoop dat ze er goed op zullen passen.

Ik heb ‘em soms vervloekt. Bijvoorbeeld die ene keer in de stromende regen, dat ik ‘em niet in elkaar kreeg. Lena zat in de maxi-cosi te huilen en ik moest de kinderwagen inklappen. Mijn man had het thuis nog voorgedaan. Het zag er heel gemakkelijk uit.

Ik weet ook nog die eerste keer dat ik met deze kinderwagen naar Dokkum ging. Ik had nog verlof, verveelde me en dacht, ik ga een rondje over de Bolwerken wandelen. Bij de groenteman liep ik trots met de kinderwagen naar binnen. Hij keek over het randje en zei: ,,Ik bin bliid dat dy fan ús net mear sa lyts binne.’’

Ik snapte hem toen niet. Het was toch geweldig om een baby te hebben. Nu, bijna vijf jaar (en nog een baby) later denk ik nog wel eens aan zijn opmerking terug. Wat waren die jaren mooi, maar ook zwaar. Vooral door het slaapgebrek. En omdat ze nog zo afhankelijk zijn. En doordat je die kinderwagen elke keer moet meeslepen en in- en uitklappen.

Maar dat hoeft nu niet meer. Deze week zeiden mijn man en ik tegen elkaar: Alles wordt weer gemakkelijker. De kinderen redden zich steeds beter zelf. Ze worden ’s nachts niet meer wakker, slapen (iets) langer uit én de kinderwagen hoeft niet meer mee. ,,Wát in rûmte yn hûs’’, zei mijn man. Zelf noem ik het nu nog even ‘leegte’.

Onze dochters van bijna 3 en 5 jaar vinden vooral de maxi-cosi heel interessant. ,,Dêr ha jimme ynsitten doe’t jim in lyts babytsje wienen’’, vertel ik. ,,Wiene wy doe sa lyts?’’, vraagt de jongste terwijl ze de duim en wijsvinger een stukje uit elkaar houdt. Ze denkt na. Springt op en kijkt me met stralende ogen aan: ,,Ik ha in goed idee. Wy kinne noch wol in baby ha en dan kin dy moai yn dit stuoltsje sitte.’’

,,In hiel goed idee, mar dat dogge wy net’’, zeg ik vastbesloten. En opeens ben ik blij dat de kinderwagen weggaat. Ik denk terug aan de opmerking van de groenteman, bijna vijf jaar geleden. ,,Ik bin bliid dat dy fan ús net mear sa lyts binne.’’

Klasina van der Werf, 12 september 2016, Heit & Mem

 

 

Meartalich grutbringen pakt goed út

Hotske en Stephan Jagersma út Aldegea (SWF) fiede harren bern Fardau (13), Indira (5) en Vayinda (3) meartalich op. Hotske praat Frysk mei se, Stephan Dútsk en Nederlânsk, en trochdat se – no al foar de twadde kear – tydlik in bûtenlânske studint yn ’e hûs ha, leare de bern ek noch in bytsje Frânsk en Ingelsk.

heit en mem

Hotske is hikke en tein yn Aldegea. Stephan komt út West-Berlyn, mar fûn de stêd te drok. Hy socht wurk yn Europa en belâne yn de Achterhoek. Dêr rûn hy Hotske tsjin it liif. Sy wie dêr mei in freondinne oan it kampearjen. ‘It wie leafde op it earste gesicht’, seit Hotske. Stephan hie it Nederlânsk doe krekt in bytsje ûnder de knibbel en krige der fuort in nije taal by: Frysk. ‘Ik bin fan hûs út Frysk en fyn myn taal te moai om ôf te skaffen. Stephan hie de kar: óf hy learde de taal te ferstean, óf hy waard hiel iensum’, laket se.

Syktocht nei it brûken fan de talen

Hotske har dochter Fardau wie fjouwer jier doe’t Stephan yn harren libben kaam. Yn it begjin wie it in syktocht nei it brûken fan de talen en hellen se alles trochelkoar. Se krigen sels op ’e kop fan de juf fan Fardau. Stephan: ‘We hadden een Sesamstraat-cd in het Duits, met het alfabet erop. Fardau kende daardoor de letters beter in het Duits dan in het Nederlands.’ Dat wie foar Hotske en Stephan it momint dat se seinen: wy moatte de talen dúdlik ôfbeakenje. No praat Hotske Frysk en Stephan Nederlânsk. Op dagen dat Stephan allinnich mei de bern thús is, praat hy ek Dútsk. ‘Ik vraag bijvoorbeeld wat ze willen drinken: melk of Milch. En ik lees elke avond uit een Duits boekje voor. Op deze manier kunnen ze de Duitse taal ook verstaan en dat is heel handig voor als oma op bezoek komt. De jongste zei laatst voor de telefoon al tegen oma: “Ich liebe dich” en “Gute Nacht”.’

Zal ik even een ‘stukje bôle’ voor je klaarmaken?

De bern kinne no goed skeakelje. Mei heit prate se Nederlânsk en mei mem Frysk. ‘Ik moet er soms wel voor waken dat ik zelf niet van taal wissel in een zin. Dan zeg ik bijvoorbeeld: “Zal ik even een ‘stukje bôle’ voor je klaarmaken?”’ laket Stephan. Fardau is no 13 jier en by har is it goed útpakt mei de talen. Hotske: ‘Sy kin ek goed Ingelsk. Dat komt om’t wy twa jier lyn in studint út Tailân yn ’e hûs hiene, dêr’t wy Ingelsk mei praten. No wennet der in studint út België (Wallonië) by ús, Nolwen. Sy praat Frânsk, mar hjir yn ’e hûs prate wy Nederlânsk mei har, want sy wol ús taal graach leare. Wy fine it wichtich om op dizze wize ús bern oare kultueren mei te jaan. En wy leare der sels ek in hiel soad fan. Bygelyks oer ús eigen kultuer. Wy bliuwe no mei Nolwen stean by de tulpefjilden en de mûnen. Dan tink ik: wat wenje wy hjir prachtich!’

“Ich liebe dich” en “Gute Nacht”

Elke simmer kriget de famylje Jagersma noch in oare gast oer de flier: Michelle út East-Dútslân. Fia Europa Kinderhulp biedt de húshâlding sa in fakânsjeplak oan foar dat famke, dat it thús net sa rom hat. Michelle en Fardau ferskille seis dagen en it klikte fan it earste momint ôf tusken dy twa. Stephan: ‘Ze verblijft hier elke zomer drie weken en in die tijd krijgt Fardau een spoedcursus Duits. Fries en Duits lijken grammaticaal veel op elkaar, dus ze leert het snel.’

Om’t Indira en Vayinda noch lyts binne, hâlde Hotske en Stephan it foar harren earst by twa talen: Frysk en Nederlânsk. Oars helje se alles trochinoar. En as se boartsje? ‘Dan prate se Goois. Mei sa’n rôljende “r”.’

Ut: heit&mem 2016, nr 1

Klasina van der Werf, 26 april 2016