Berichten

Een vakantie zonder internet, het kan echt!

Het is nog maar 7 jaar geleden. Tegelijk met de geboorte van onze oudste dochter kreeg ik voor het eerst een iPhone. Een 4S. Van mijn werk. In principe ook alleen bedoeld voor mijn werk. Maar sinds de komst van de iPhone loopt werk en privé steeds meer door elkaar.

De ‘redding’

Eerlijk gezegd was de iPhone voor mij de ‘redding’ tijdens mijn verlof. Hoe lief ik mijn eigen baby ook vond, de dagen waren soms best lang, saai en eentonig. En dan is het best leuk om via de iPhone contact te hebben met de buitenwereld. Even appen met collega’s, nieuws volgen via nu.nl of kijken wat vrienden meemaken via social media. En tussendoor uiteraard heel veel foto’s en filmpjes maken van onze dochter en doorsturen naar mijn man. Nog zo’n voordeel van de iPhone.

Handig middel

De iPhone bleek ook een handig hulpmiddel te zijn voor het verschonen van de pamper. Er kwam namelijk een moment dat die schattige baby niet meer netjes stil bleef liggen op de commode. Razendsnel draaide ze van haar rug op haar handen en voeten. Ik zal de details besparen, maar een feit is dat de tekenfilmpjes op mijn telefoon uitkomst boden. Ik vraag me nu nog af hoe ze dat vroeger hadden met verschonen, toen je nog geen telefoon als afleiding kon gebruiken.

Zoethouder

Hoe ouder de kinderen werden, hoe vaker ik de schermpjes als zoethouder gebruikte. ‘Even’ iets voor mijn werk doen, in het huishouden of tijdens het koken. En ik was niet de enige. ,,Die kinderfilmpjes zijn écht mooi voor kinderen’’, zei een vriendin enthousiast tegen mij. ,,Én ook voor de ouders’’, lachten we dan.

Schermtijd

Tuurlijk weet ik dat het niet goed is om de iPhone of tv als ‘oppas’ te gebruiken. En ik probeerde me ook wel aan de richtlijnen voor schermtijd te houden om te voorkomen dat ze niet meer met de duplo, poppen of buiten willen spelen. Maar soms is het wel heel handig. En – misschien geen goed excuus – ik ben ook maar een mens.

Goede voorbeeld

Deze vakantie wilde ik het anders. En dat begint met het geven van het goede voorbeeld. Ik liet mijn telefoon thuis. Voor de kinderen namen we de iPad alleen mee voor noodgevallen, bijvoorbeeld tijdens de lange reis. De beste beslissing ooit. Voor mezelf was het heerlijk om even geen druk te voelen om berichten te beantwoorden en de kinderen vermaakten zich zonder bewegende beelden als nooit tevoren. Dan merk je hoe creatief kinderen zijn als ze écht spelen. Met een bal, zand, water, tenten, ze bedenken spelletjes en maken zelf een restaurant.

Een leven zonder iPhone 

Ik geniet van de kinderen, van de manier waarop ze spelen, zonder dat ik ondertussen op mijn eigen telefoon kijk naar andermans vakantiefoto’s op Instagram (zoals ik normaalgesproken vast allang zou hebben gedaan). Zo ziet een leven zonder iPhone met kinderen er dus uit. Ik heb de kinderen én de iPhone nu ruim 7 jaar bedenk ik me terwijl ik mijn bestelling (ranja met soepstengels) krijg opgediend van mijn jongste dochter in hun restaurant ‘De Zeemeermin’. De kinderen zou ik voor geen goud meer willen missen. Maar die iPhone…

Klasina van der Werf

Ontspullen

Ontspullen noemen ze dat. Ideaal op Koningsdag. De voorpret begon gisteren al. Samen met onze 2 dochters van 5 en 7 jaar ging ik naar zolder om spullen te zoeken voor de vrijmarkt in ons dorp. Een hele strijd. De oudste wilde alles wel verkopen, maar de jongste niet. Met pijn en moeite lukte het om toch nog twee dozen vol boekjes, knuffels en speelgoed te selecteren voor de voorkoop.

Totdat mijn man ’s avonds thuiskwam. ,,Gaan we die spullen ook verkopen?”, vroeg hij verbaasd. Hij moest er blijkbaar nog even aan wennen dat de tijd van Dora, Brandweerman Sam en Kikker nu echt voorbij is. Hij sloot een deal met de oudste dochter om één ding uit te zoeken die hij echt niet kwijt wilde. Tegen betaling uiteraard. De meiden hadden nóg een leuk idee voor de vrijmarkt: een grabbelton. Samen met heit zocht de jongste leuke prijsjes uit bij de Action. Over ontspullen gesproken…

Dan Koningsdag. Samen met een hele hoop andere kinderen uit Dorp Ee mochten ze hun spullen uitstallen in Dorpshuis De Jister Ee. Wat een feest. Vooral de grabbelton was een succes. Verder werd er 1 knuffel verkocht, 0 boekjes en de brandweerman Sam spullen (voor de helft van de prijs). Tussendoor bezochten de dames ook even de andere kraampjes. Vol enthousiasme kwamen ze terug om te vertellen wat ze allemaal hadden gezien. Van hun eigen verdiende geld kochten ze elk mooie nieuwe spullen.

Met een auto vol speelgoed reden we die middag weer naar huis. Uren hebben ze gespeeld met hun nieuwe spullen. De spullen die we volgend jaar waarschijnlijk weer verkopen. Lang leve Koningsdag!

Klasina van der Werf

Saaie kerst

Ik vind kerst nogal saai. Begrijp me goed, niet de weken voor kerst hoor. Nee, dat vind ik juist de mooiste tijd van het jaar. Hoe donkerder de dagen, hoe meer lichtjes en gezelligheid in huis. Lekker op de bank voor de buis met thee en kerstkransjes erbij, heerlijk!

Nee, ik bedoel vooral de échte kerstdagen. De eerste kerstdag vieren we sinds jaar en dag met mijn schoonfamilie en de tweede dag zijn we bij mijn ouders thuis. Dat is vaste prik. Het enige wat we op zo’n dag doen is zitten, praten en eten.

Met mijn man heb ik het er wel eens over gehad om met ons gezin op vakantie te gaan naar een warm land. Weg van de verplichtingen, alles om die saaie kerstdagen te ontvluchten. Maar dan bekruipt me een raar gevoel. Ik denk aan de gezinnen die dierbaren tijdens de kerstdagen moeten missen. Zij hebben geen keus, maar als ze die hadden, zouden ze het wel weten.

Wij hebben het geluk dat we nog met de hele familie samen kunnen zijn. Al worden we wel ouder. Volgend jaar word ik 40 jaar en mijn vader is dit jaar al 70 geworden. Helaas hebben we niet het eeuwige leven. Des te meer reden om tijdens deze dagen te genieten van elkaar en stil te staan bij hoe bevoorrecht we zijn.

Ik heb met mijn man de afspraak gemaakt: We kunnen het hele jaar door reisjes boeken, behalve met kerst. Die dagen blijven voor de familie. En wat is het eigenlijk heerlijk om twee dagen helemaal niks te hoeven. Even niet rennen, vliegen en draven, maar een hele dag zitten, praten en eten. Ik heb er nu al zin in!

Ik wens iedereen een heerlijk saai kerstfeest😊

Klasina van der Werf

Column: Een droom

25 september was altijd een feestdag. Dan was mijn pake jarig. Een lieve man met weinig eisen. Hij had wel dromen. Zo had hij eigenlijk wel geschiedenis willen studeren. Maar dat kon niet. Hij moest boer worden. Of hij dat erg vond, heb ik hem weleens gevraagd. ,,Dat wie doe sa’’, was zijn antwoord.

Als klein meisje had ik ook een droom. Ooit een écht boekje maken. Met mijn vriendinnetje van de basisschool kwam die droom al een beetje uit. Onder de naam Eclair (Eelkje Klasina) publiceerden we in groep 7 ons eigen modetijdschrift, in een oplage van tien😊

Door de jaren heen heb ik al heel wat verhalen in kranten, tijdschriften en ook in een aantal boekjes geschreven, maar een ‘eigen’ boek was er nog niet van gekomen. Tot vandaag. Hij ligt op mijn nachtkastje en het staat er met duidelijke letters op: Tekst: Klasina van der Werf.

Het zou een mooi verjaardagscadeau zijn geweest voor mijn pake. Hij interesseerde zich altijd in verhalen over vroeger. Hij had mij vast meer kunnen vertellen over mensen die in het Braakhok werkten. Maar hij is 18 jaar geleden al overleden.

Hij was slachtoffer van zijn eigen beroep, zei de dokter. Stoflongen. Een ziekte die vaak voorkwam onder boeren, maar ook arbeiders in het Braakhok liepen stuk voor stuk stoflongen op. Zo weet ik nu, dankzij het boek dat ik heb geschreven voor het vlasmuseum. Een educatief kinderboek, maar ook voor veel volwassenen leuk om te lezen. Mijn pake zou het in elk geval prachtig hebben gevonden.

Daarom was het voor mij heel speciaal dat ik op zijn verjaardag het boek over Het meisje en de magische vlasbloem aan mijn ouders kon laten zien. We hebben het gevierd met koffie en ik kreeg zelfs bloemen met op het kaartje: ‘Je eerste zelfgeschreven boek. Lokwinske! Een droom in vervulling.’

Ik denk aan mijn pake en al die arbeiders uit het Braakhok die vast ook hun dromen hadden, maar die ze niet in vervulling konden laten gaan. Zij werkten keihard om een paar centen te verdienen waar ze eten voor konden kopen. We kunnen ons dat nu niet meer voorstellen.

Alleen daarom ben ik al blij met  dit boekje. Dat kinderen er even bij stilstaan dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is. Ondertussen hoop ik dat ze ook heerlijk zullen wegdromen bij het magische verhaal en de sprookjesachtige tekeningen van Hanna. En dat ze hun dromen blijven najagen. Want soms, heel soms, komen dromen uit!

Klasina van der Werf

 

Column: We hadden dus ook naar Esonstad kunnen gaan

Als de kinderen het naar hun zin hebben, dan genieten de ouders ook. Een veelgehoorde uitspraak. Maar hebben we eigenlijk wel genoeg genoten, vraag ik me af terwijl ik de vakantiefoto’s van Mallorca bekijk. 

Een week geleden zaten we daar nog. Tussen de palmbomen, vlakbij de turquoiseblauwe zee met witte zandstranden en uitzicht op de bergen. Elke dag een uitgebreid ontbijt, zwemmen, lekkere koffie drinken en leuke uitstapjes maken. Een hele week geen laptop, geen telefoon, geen werk. Heerlijk! Nu ik weer thuis ben besef ik pas echt hoe mooi het allemaal was.

Ook de kinderen hebben genoten. Alleen al van het feit dat we allemaal tijd voor elkaar hadden. En je merkt echt dat ze ouder worden. Ik herinner me nog goed dat ik een paar jaar geleden een column schreef over een vakantie met onze kinderen die toen 1 en 3 jaar waren. Wat een verschil!

Aan het eind van de vakantie vroegen we onze dochters, die nu 4 en 6 jaar oud zijn, wat ze het leukst vonden aan deze vakantie op Mallorca. De oudste: het binnenzwembad. De jongste: de patat. Oké, we hadden dus ook naar Esonstad kunnen gaan, lacht mijn man.

Tja, laten we eerlijk zijn. Voor de kinderen is een vakantiepark van Landal net zo indrukwekkend als een resort op Mallorca. Eerlijk gezegd doen we dit gewoon voor onszelf. En als de ouders het naar hun zin hebben…

Klasina van der Werf

Balans

Ik lig in bed, met mijn zieke dochter naast me. Ze heeft de hele nacht overgegeven. Acht keer om precies te zijn. Ze hield de ‘score’ zelf bij. Dit zijn van die nachten dat je zelf niet slaapt. Een mooi moment om na te denken over het afgelopen jaar.

Een jaar waarin de balans tussen zakelijk en privé soms ver te zoeken was. Een eigen bedrijf en twee kleine kinderen is een mooie combinatie, omdat je je eigen tijd kunt indelen. Maar dat maakt het soms ook verwarrend.

Een jaar waarin alles door elkaar liep. In de zomervakantie had ik het druk met het maken van persberichten en de krant voor de Admiraliteitsdagen. Een prachtige klus, maar wel veel werk. Vooral omdat de kinderen in de zomervakantie vrij zijn terwijl we geen oppas hebben. Dat hoeft immers niet, want ik kan zelf mijn tijd indelen.

Een jaar waarin ik keuzes moest maken. Welke opdrachten doe ik wel en welke niet. Een luxeprobleem, ik weet het. Maar wel lastig als je geen ‘nee’ kunt zeggen. En als je alles leuk vindt. Maar hoe leuk mijn werk ook is, mijn gezin gaat nog altijd voor. Vooral nu de kinderen zo klein zijn.

Toen ik vertelde dat het feest van Adje was afgelopen zei de jongste: hoeft mem dan net mear safolle te typen? Voor mij een teken dat het toch beter was om de Admiraliteitsdagen te laten varen. En zo heb ik nog een aantal opdrachten opgezegd. Op deze manier houd ik tijd over voor bijzondere losse projecten die soms op mijn pad komen en die ik niet wil laten schieten.

Zo ga ik mij het komend jaar inzetten voor de PR rondom de Bonifatius Stadsbrouwerij in Dokkum en mijn droom om een kinderboek te maken voor het vlasmuseum in Ee komt steeds dichterbij. Ook komt er waarschijnlijk een tweede editie van de bijlage Dokkum Toen & Nu. Daarnaast mag ik weer schrijven voor opdrachtgevers als Partoer, Noflik Wenje, Er op uit in Friesland en heit&mem.

,,Ik fyn mem leaf’’, hoor ik plotseling een zacht stemmetje zeggen. Ik schrik op uit mijn gedachten en kijk naar mijn dochter. Ze slaat haar kleine armpje om me heen. Samen met haar zus is zij de belangrijkste opdrachtgever van het komende jaar. Een jaar waarin ik hopelijk weer wat meer de balans zal vinden tussen werk en privé. Al vrees ik dat dit ook wel een beetje het lot is van een werkende moeder.

Klasina van der Werf

Voorpret

,,Dit is de moaiste dei fan myn leven”, zegt onze oudste dochter Lena, net zes jaar. We zitten in de auto te wachten in Dokkum. De brug is open en wat voor boot komt er toevallig voorbij varen? De stoomboot van Sinterklaas. Het staat er echt op: Pakjesboot 12!

We waren eigenlijk op zoek naar pakjes die volgens het Sinterklaasjournaal van de boot zouden zijn gevallen door het slechte weer. Voor de zekerheid wilde Lena langs het water rijden, voor het geval we nog pakjes zouden zien drijven. Onze jongste dochter Anouk (4) heeft haar vergrootglas meegenomen, zodat we de cadeautjes wat beter konden zien.

En zo is Sinterklaas sinds deze week het gesprek van de dag. ,,Soe it wol goed komme mem, mei de boat en de pakjes?”, vraagt Lena als we naar het Sinterklaasjournaal kijken. ,,Sjoch heit, dat is net sa moai, dy mannen ha Hearrenfeanshirts oan”, lacht Anouk terwijl ze naar de mannen van de Dokkumer dakkapel wijst. Het Sinterklaasjournaal is voor onszelf een feest der herkenning met oud-Dokkumer Syb van der Ploeg als brugwachter, burgemeester Marga Waanders die op het grote boek van Sinterklaas mag passen en Henk Aartsma die je door het beeld ziet springen.

Maar niet alleen bij ons thuis is de voorpret begonnen. Je merkt het in heel Dokkum, waar dit jaar de landelijke intocht van Sinterklaas plaatsvindt. De één brouwt een speciaal biertje voor Sinterklaas, de ander verandert de naam van zijn restaurant in ‘Pietzzeria’ en zelf mocht ik de enige echte Fryske Pyt interviewen voor het programmaboekje van de gemeente. Overal worden vlaggen opgehangen, gevels versierd en de oude Friesland Bank is omgetoverd tot Sinterklaashuis.

Voor mij kan het Sinterklaasfeest al niet meer stuk en dan is het nog niet eens begonnen. Die voorpret is het leukste, dat merk ik ook aan onze kinderen. Ze hebben hun laarsjes al twee dagen voor de kachel staan. Compleet met wortel voor Amerigo en een glas water (dat al twee keer is omgevallen) voor Sinterklaas erbij. Sinterklaasliedjes worden volop gezongen, al kloppen de teksten nog niet helemaal. Of het moet net als de kleur van de pieten een nieuwe trend zijn: een letter van kroket.

Klasina van der Werf 

Vakantie in Frankrijk

De geur van lavendel

Het geluid van krekels

De gele zonnebloemen

De pittoreske Franse dorpjes

 

Stokbrood en croissants

De Franse taal

Elke dag mooi weer

Afkoelen in het zwembad

 

Grotten, kastelen en watervallen

Slenteren over markten

Franse kaas en wijn

Roze toiletpapier

 

Rijden door de bergen

Over oude stenen bruggetjes

Langs platanen, olijfbomen en wijnvelden

Abrikoos en perzik te koop langs de weg

 

Wandelen over rotsachtige paadjes

Met je slippers door de ijskoude rivier

Een kaars aansteken in een koele kerk

IJs eten op het terras

 

Afwassen op de camping

Een praatje maken met andere Friezen

Vriendjes en vriendinnetjes

Laat op bed in de veel te warme tent

 

Over tolwegen terug naar huis

Koffiedrinken bij drukke parkeerplekken

Fijn om weer thuis te zijn

Volgend jaar weer?

 

Klasina van der Werf

 

Geen kind is gelijk

Elk kind doet alles op z’n eigen manier en op zijn of haar eigen moment. Geen kind is gelijk. Ook niet als het zusjes zijn. Daar ben ik inmiddels wel achter. Maar die ouders. Die willen soms dat alles wat sneller gaat.

Ik dacht dat ik daar anders in zou zijn. Relaxter. Het is immers geen wedstrijd: wie het eerst kan lopen, fietsen… of  op het potje plassen. Maar ik ben al bijna net zo ergs als die fanatieke ouders die op zaterdagochtend op het sportveld staan te schreeuwen langs de lijn.

Bij onze oudste dochter ging alles ‘vanzelf’. Toen ze één jaar was zei ze haar eerste woordje en dat werden er vanaf die tijd alleen maar meer. Op haar tweede verjaardag fietste ze er meteen met haar driewieler vandoor en een half jaar later plaste ze op het potje. Nog voordat ik maar kon bedenken of we ook iets aan zindelijkheidstraining moesten doen.

Onze jongste dochter van bijna vier jaar doet – behalve het praten – alles wat rustiger aan. Toen ze op haar derde jaar nog niet wilde fietsen probeerde ik het haar te leren. Maar ze weigerde op haar driewieler te stappen, deed haar armen over elkaar heen en keek heel boos. Zoals peuters dat kunnen. Een half jaar later vertelde haar zus trots: ,,Mem, Anouk kin fytse. Ik seach har fytsen op it plein fan de peuterskoalle. Se gie hiel hurd by de heuvel del.”

Voor mij was dit een bevestiging dat Anouk haar eigen moment bepaalt. Ik besloot me daarom ook niet meer zo druk te maken over het potje waar ze nog steeds niet op wilde plassen. Als ik haar pamper verruilde voor een onderbroekje hield ze het net zolang in tot ze er buikpijn van kreeg. ,,Ik fyn it spannend”, gaf ze aan. Om de druk letterlijk en figuurlijk niet te hoog op te voeren – omdat dit nog weleens averechts zou kunnen werken – wachtte ik af. Maar er gebeurde niks.

Een paar weken geleden moest ik het formulier van de basisschool invullen. ‘Is uw kind al zindelijk?’, was één van de vragen. Ik moest deze vraag met ‘nee’ beantwoorden. Verontschuldigend tegenover de kleuterjuffen schreef ik er in de toelichting bij dat we druk aan het oefenen zijn en dat we hopen dat ze na de zomervakantie als ze naar school gaat wél zindelijk is. Met haar vierde verjaardag in zicht werd ik toch wel wat zenuwachtiger. Het werd nu toch weleens tijd. Vond ik.

Daar maakte ik dus weer de fout dat ík wilde bepalen, wanneer zí­j er aan toe was. Tuurlijk is het goed om een kind te stimuleren en ook dat zal bij elk kind anders zijn. Maar de snelheid waarop ze zich ontwikkelen, bepalen ze uiteindelijk toch zelf. Dat bleek ook nu weer. Op de dag dat ik haar aanmeldingsbrief voor de basisschool had ingeleverd, besloot Anouk dat het tijd was om op het potje te plassen.

Wat was ze opgelucht toen het muziekje van het Koninklijke potje ging en ‘Yeah’ zei. (Dat potje hadden we een jaar geleden gekocht in de hoop dat ze het dan wél zou durven…). Anouk heeft een kwartier lang op ons bed gesprongen en geroepen ‘Ik ha op it potsje plast, ik ha op it potsje plast’. Wat een feest. En wat een timing!

Een kind is als een vlinder in de wind

De één vliegt hoog, de ander laag

Ieder op zijn eigen manier

Het leven is geen competitiestrijd

Dus waarom vergelijken met elkaar?

 

Ieder kind is speciaal

Ieder kind is mooi

Ieder kind op zijn eigen manier

 

Tekst column: Klasina van der Werf

Een jaar om nooit te vergeten…

Deze week was het precies een jaar geleden dat ik voor mezelf begon als tekstschrijver. Een spannend jaar, want je hebt van tevoren geen idee wat je te wachten staat, óf en hoeveel opdrachten je binnensleept en wat er allemaal bij komt kijken, zo’n eigen bedrijf.

Daar kwam ook nog eens bij dat mijn man op de dag dat ik voor mezelf begon, ontslagen werd na een reorganisatie op zijn werk. Een tijd van (nog meer) financiële onzekerheid brak aan. Nu – een jaar later – kan ik zeggen dat zijn ontslag onze redding is geweest.

Vanaf dag 1 kon ik netwerken, afspraken plannen en schrijven wanneer ik dat wilde zonder dat ik oppas hoefde te regelen voor onze twee kleine kinderen. Ik had alle tijd om mijn bedrijf op te starten zonder dat onze dochters daar de dupe van werden.

Integendeel. Onze thuissituatie is nog nooit zo stabiel geweest. Geen ochtendmarathon meer waarbij alles snel moet: aankleden, ontbijten, tas inpakken, enz. Geen paniek als er iemand ziek is of als de meesters en juffen een studiedag hebben. En als iemand naar de dokter, het consultatiebureau of de logopedist moest? Dan ging heit mee.

Je moet dat wel kunnen. Hele dagen thuis zijn bij de kinderen. Uit ervaring weet ik dat je geen tel rust hebt. Er is altijd wel wat te doen en aan het eind van de dag ben je blij dat ze slapen. Tenminste, zo keek ik er tegenaan tijdens het half jaar dat ik dag in dag uit alleen thuis was bij de kinderen.

Mijn man niet. Hij heeft er vanaf dag 1 van genoten. ,,Het is toch geweldig dat ik zoveel tijd met mijn kinderen kan doorbrengen nu ze nog zo klein zijn. Dat vergeet ik later nooit weer’’, dat heeft hij meerdere malen gezegd.

Ik was blij dat hij er zo over dacht, want ik had de indruk dat ‘de buitenwereld’ het vooral sneu vond dat hij geen werk had. Geen werk? Dacht ik dan. Moet je eens kijken wat hij allemaal doet! Hij kreeg 1 felicitatiekaart toen hij huisvader werd. Van een dorpsbewoner. ‘Geniet van je kinderen’, stond erin. Dat heeft hij gedaan. Zoals alleen vaders dat kunnen. Zo gingen ze als ‘the three musketeers’ naar de zeedijk met flessenpost, speelden ze in de modder bij het blote voetenpad en hebben ze thuis heel wat tenten gebouwd.

Vrijdag was voor mij de laatste dag dat ik met een gerust hart de hele dag op pad kon gaan voor vergaderingen en interviews. Voordat ik de deur achter me dichttrok hoorde ik de oudste nog net zeggen: ,,Wij zijn de Nooitgedachtpiraten. En wie is heit?’’ ,,Kapitein Haak’’, riep de jongste enthousiast. ,,Jaaaaaa’’, riepen ze beide in koor.

Vanaf maandag wordt alles anders. Johan heeft een nieuwe baan bij Jeugdhulp Friesland als adviseur Planning & Control. Op de dag dat hij dit te horen kreeg gingen we naar zijn ouders om het goede nieuws te vertellen. Ik zie het nog voor me. Johan liep voorop, gevolgd door de meiden. ,,Ik ha de baan’’, zei hij. ,,En ik ha in wibeltosk’’, riep onze dochter van vijf jaar er meteen achteraan. ,,En ik krij bijna in grutte-meiden-prik’’, voegde de jongste van 3 jaar er aan toe. ,,Dat docht wol sear, mar dan knyp ik hiel hurd yn heit syn hân.’’

Ze hebben blijkbaar nog geen idee dat heit straks niet meer hele dagen bij hen thuis is. Die eerste tand mag ik straks in een mooi doosje bewaren. En als het zover is, mag onze kleine grote meid binnenkort heel hard in mijn hand knijpen. Behalve als het op een woensdag gebeurt. Want woensdags blijft het ‘heitedei’. Dat kan niet anders. Helemaal niet na dit jaar. Een jaar om nooit te vergeten!

Tekst: Klasina van der Werf; Foto: Burt Sytsma

Nooit meer uitslapen

‘Tot de geboorte van ons eerste kind was ik er heilig van overtuigd dat ik acht uur slaap per nacht nodig had. Dat was het eerste waanidee waar onze dochter me van afhielp.’ Zo schrijft journalist Ewoud Sanders in zijn boek ‘Nooit meer uitslapen’.

1001004008266539

Ik kreeg het boek tijdens mijn eerste zwangerschap, vijf jaar geleden. En ik begrijp nu precies wat de auteur bedoelt. Of eigenlijk begreep ik dat al vanaf de eerste week met gebroken nachten. Die kraamtijd nam ik nog op de koop toe. Je weet van tevoren dat je weinig slaap zult krijgen. Maar die jaren erna. Die breken je op een gegeven moment op. Als iemand mij vraagt wat ik het ‘zwaarste’ vind aan kinderen noem ik als eerste: het slaapgebrek.

Het schijnt dus zo te zijn dat er kinderen zijn die wél uitslapen. Vol trots vertellen hun ouders: ‘ús bern sliepe tot njoggen oere út’. !#$$%#%^&@$@#^$#^#$%#$%

Utsliepe

Zelf ben ik ook een ochtendmens, maar half zes of zes uur vind ik wel heel erg ochtend. Als de ‘zeven’ er maar in zit zeggen mijn man en ik vaak tegen elkaar. De oudste houdt zich daar sinds kort aardig aan, maar de eerste keer dat de jongste ook maar in de buurt van ‘de zeven’ is gekomen, moet nog komen. ’s Avonds is ze hartstikke moe en elke keer als ik haar instop zeg ik tegen haar: Moarn mar lekker útsliepe!

Nu de oudste vijf jaar is en de jongste drie weet ik het zeker. Ik heb niet veel slaap nodig. Ik slaap al jaren ongeveer vijf/zes uren per nacht en ik functioneer nog steeds. Soms heb ik even een ‘instortmoment’ en dan haal ik slaap in, door ’s avonds tegelijk met de kinderen naar bed te gaan. Dan kan ik er weer tegenaan.

Het dieptepunt was tijdens onze vakantie in Denemarken vorig jaar. Onze jongste werd steevast half zes wakker en riep ons dan, heel luid. Omdat we niet wilden dat de oudste – die haar slaap soms hard nodig heeft – ook zo vroeg wakker zou zijn haalden we haar uit bed en gingen we met haar in de kinderwagen wandelen. Elke ochtend. Om de beurt. Half zes. We wandelden dan naar het kasteel, vlakbij onze camping en zagen de zon opkomen. We liepen langs de bakker, die nog niet open was.

Zonder kinderen

Op dat soort momenten denk ik nog wel eens terug aan de tijd dat we nog geen kinderen hadden en samen reizen maakten. ‘s Ochtends lekker een boek lezen in bed, daarna uitgebreid ontbijten en met de auto op pad om het land te verkennen. Of aan de tijd dat we op zondagochtend in bed konden blijven liggen om onze favoriete serie te kijken. Of bij de keukentafel rustig de krant zaten te lezen met warme koffie erbij. Ik zou onze kinderen voor geen goud willen missen, maar soms verlang ik terug naar die tijd.

Vanochtend was het ook weer raak. Ik lag nog heerlijk te slapen toen ik de deur van onze slaapkamer open hoorde gaan. Ik keek op de klok: 5.00 uur. Ik knipte het licht op mijn nachtkastje aan en keek recht in de stralende ogen van onze jongste dochter Anouk die enthousiast riep: ,,Mem, ik ha útsljipt!’’

Troch: Klasina van der Werf. Bron: www.heitenmem.nl

 

 

 

Te laat

Je hebt van die mensen die altijd te laat zijn. Zelf ben ik er ook zo eentje. Meestal gaat het om een paar minuten, maar toch. Het kan soms erg vervelend zijn. Voor anderen, maar ook voor mezelf. Vooral als ik een foto moet maken van bijvoorbeeld een opening. Dan mag je hét fotomoment niet missen.

Ik probeer mijn leven echt te beteren, maar op de een of andere manier lukt het niet. De wekker eerder zetten heeft geen zin. Onze persoonlijke wekkers van drie en vijf jaar zijn tussen zes en zeven uur wakker, dus ik neem de dag al lekker mee.

Uit onderzoek blijkt dat ‘te laat komen’ ook een ziekte kan zijn. Zo komt een man uit Schotland chronisch te laat omdat hij geen besef van tijd heeft als gevolg van een hersenaandoening. Het gaat me te ver om deze ziekte als smoes te gebruiken, maar ik denk het gebrek aan tijdsbesef bij mij ook het grootste probleem is.

Meestal wil ik nog 1 dingetje doen voordat ik weg ga: snel een mail versturen of nog even de afwasmachine leeghalen. Als ik dan precies op tijd wil vertrekken, moet ik meestal eerst nog op zoek naar mijn autosleutel, beurs of mobiele telefoon. Vervolgens onderschat ik de reistijd nogal eens. Als de routeplanner veertig minuten aangeeft, denk ik dat ik het wel in een half uurtje kan redden.

Vandaag had ik een afspraak om 10.00 uur. ,,10 uur op 10-10”, zei de persoon aan de telefoon vorige week met wie ik de afspraak maakte. Ik vond dat zo’n bijzonder tijdstip, dat ik ervoor zorgde dat ik er precies op tijd was. Wat heerlijk, om op tijd te zijn, dacht ik, toen ik 10-10-10 het gebouw binnenstapte. Ik vroeg naar de persoon met wie ik een afspraak had. ,,Die is er nog niet’’, zei de mevrouw achter de balie. ,,Hij is altijd te laat.’’

Klasina van der Werf

10 oktober 2016

 

Mooie dag

Soms heb je van die leuke dagen met kinderen (soms ook niet trouwens). Zondag hadden we zo’n mooie dag. Zo’n dag waarop niks hoeft en (bijna) alles mag.

We zijn eerst van plan om er een pyjamadag van te maken. Lekker lui, spelletjes doen, een tent bouwen onder de tafel en vervolgens ‘koffie’ drinken in die tent. En we knutselen een mûzehûs in elkaar, met kaas erin. Om muizen te lokken. Ideetje van de oudste dochter van 4 jaar.

We zetten het muzehûs voor op het trappetje van ons huis. Het is 25 september, de zon schijnt. We kunnen lekker naar buiten zonder jas. ,,Mem, mei ik myn gymnastiekpakje oan’’, vraagt de oudste. ,,Ach ja, wêrom ek net.” De jongste (2) kiest voor haar ‘campingjoggingspak’, want ze wil buiten de tent opzetten.

De oudste komt op het idee om een winkeltje voor huis te beginnen. Compleet met kassa, frozen-bekertjes met water en een schaal met koekjes. Duitse koekjes, die pake en beppe van vakantie hadden meegenomen. Dat alles voor maar 10 cent. ,,Duitse koekjes te koop’’, roept ze, samen met haar zusje, die ook winkeljuffrouw mag zijn.

Maar het dorp lijkt uitgestorven. Op de fiets en de step gaan de meiden op zoek naar ‘klanten’. In de speeltuin vinden ze twee buurjongetjes, maar die willen liever nog even in de zandbak spelen. Dus blijven ze met z’n vieren in de speeltuin. Tot ze dorst krijgen en op het idee komen om naar hun winkel te gaan. Voor water en Duitse koekjes.

Om nog meer klanten te vinden, verhuizen ze de winkel met z’n vieren naar de speeltuin. ,,Duitse koekjes te koop!’’ Al snel is de speeltuin vol en het water en de koekjes raken op. Met z’n allen besluiten ze om nu een camping te maken op het grasveld naast ons huis. Er zijn inmiddels een stuk of acht kinderen. Gelukkig hebben we nog precies genoeg ijsjes in de vriezer. Dat maakt het feest compleet.

Ondertussen maken mijn man en ik de tuin ‘herfstklaar’. Aan het eind van de middag stuur ik alle buurkinderen met een milkyway weer naar huis. Het werd toch wat vol op de camping. De kinderen zien het mûzehûs voor op de stoep staan. ,,Dat is in mûzehûs’’, fluistert de oudste. ,,As we hiel stil binne, komme de mûskes deroan, want der sit tsiis yn.’’ Alle kinderen fluisteren en lopen op hun tenen weg.

,,Duitse koekjes te koop’’, hoor ik mijn man roepen vanuit de tuin waar hij aan het snoeien is. ,,Ssssst’’, zeggen de kinderen allemaal tegelijk met de vinger voor hun mond. Ik moet lachen en denk bij mezelf: wat een mooie dag!

Klasina van der Werf

DSC_0557 DSC_0560 DSC_0567

 

Getrouwd

getrouwdHet was één van de mooiste dagen uit mijn leven en als het over moest, zou ik het precies zo doen. Het is vandaag precies 10 jaar geleden. Ik in een witte zomerjurk, hij in een luchtig linnen pak. De zon scheen, dat was te verwachten. De zenuwen gierden door mijn keel toen de limousinechauffeur ons ophaalde.

Sommige meisjes dromen er hun hele leven al van. Een mooie trouwjurk, een volle kerk en ’s avonds stukjes. Dat heb ik nooit gehad. Integendeel, ik moest er niet aan denken om de hele dag in de belangstelling te staan. Maar het leek me wel leuk om te trouwen.

Vonden je ouders het niet jammer dat ze er niet bij konden zijn, vroegen mensen vaak aan mij. Jammer? Ik ging trouwen met de leukste man ter wereld, ze waren hartstikke blij voor me. Mijn vader zei zelfs dat hij dit misschien ook wel had gewild, als hij nu jong was geweest. En mijn moeder was al lang blij dat we niet stiekem trouwden. Beppe zei dat ze het verstandig vond. ,,Dan kostet it net sa’n soad jild.’’

Onze getuige ‘Roseanne’ stelde ons al gauw op het gemak door te zeggen dat we er zo jong uitzagen. We waren net 27 en 28 jaar. Na twintig minuten stonden we alweer buiten, met een dvd en fotorolletje in de hand als bewijs. En natuurlijk de trouwringen. Er was genoeg te doen in deze stad om ons de rest van de dag te vermaken. We begonnen met een ritje in een supersnelle achtbaan, daarna het grootste broodje hamburger ooit en tot slot waagden we een gokje in het casino.

Ondertussen hief onze familie het glas bij mijn ouderlijk huis in Damwâld. Mijn ouders en zussen hebben wel een traantje weggepinkt, zo hoorde ik later. Hun jongste dochter en ‘kleine’ zusje was getrouwd. In Las Vegas.

Klasina van der Werf

19 september 2016

Net mear sa lyts

Daar staat ie. Klaar om verkocht te worden. Onze kinderwagen. Lief en leed heb ik er mee gedeeld. En nu gaat ie weg. Naar wildvreemde mensen. Ik hoop dat ze er goed op zullen passen.

Ik heb ‘em soms vervloekt. Bijvoorbeeld die ene keer in de stromende regen, dat ik ‘em niet in elkaar kreeg. Lena zat in de maxi-cosi te huilen en ik moest de kinderwagen inklappen. Mijn man had het thuis nog voorgedaan. Het zag er heel gemakkelijk uit.

Ik weet ook nog die eerste keer dat ik met deze kinderwagen naar Dokkum ging. Ik had nog verlof, verveelde me en dacht, ik ga een rondje over de Bolwerken wandelen. Bij de groenteman liep ik trots met de kinderwagen naar binnen. Hij keek over het randje en zei: ,,Ik bin bliid dat dy fan ús net mear sa lyts binne.’’

Ik snapte hem toen niet. Het was toch geweldig om een baby te hebben. Nu, bijna vijf jaar (en nog een baby) later denk ik nog wel eens aan zijn opmerking terug. Wat waren die jaren mooi, maar ook zwaar. Vooral door het slaapgebrek. En omdat ze nog zo afhankelijk zijn. En doordat je die kinderwagen elke keer moet meeslepen en in- en uitklappen.

Maar dat hoeft nu niet meer. Deze week zeiden mijn man en ik tegen elkaar: Alles wordt weer gemakkelijker. De kinderen redden zich steeds beter zelf. Ze worden ’s nachts niet meer wakker, slapen (iets) langer uit én de kinderwagen hoeft niet meer mee. ,,Wát in rûmte yn hûs’’, zei mijn man. Zelf noem ik het nu nog even ‘leegte’.

Onze dochters van bijna 3 en 5 jaar vinden vooral de maxi-cosi heel interessant. ,,Dêr ha jimme ynsitten doe’t jim in lyts babytsje wienen’’, vertel ik. ,,Wiene wy doe sa lyts?’’, vraagt de jongste terwijl ze de duim en wijsvinger een stukje uit elkaar houdt. Ze denkt na. Springt op en kijkt me met stralende ogen aan: ,,Ik ha in goed idee. Wy kinne noch wol in baby ha en dan kin dy moai yn dit stuoltsje sitte.’’

,,In hiel goed idee, mar dat dogge wy net’’, zeg ik vastbesloten. En opeens ben ik blij dat de kinderwagen weggaat. Ik denk terug aan de opmerking van de groenteman, bijna vijf jaar geleden. ,,Ik bin bliid dat dy fan ús net mear sa lyts binne.’’

Klasina van der Werf, 12 september 2016, Heit & Mem

 

 

Het zit erop

Admiraliteitsdagen columnDat was het dan. Ik sta samen met de organisatoren van de Admiraliteitsdagen op het grote podium in het centrum van Dokkum. Het podium waar een dag eerder Di-Rect en Jeroen van der Boom nog stonden te zingen. Duizenden mensen langs de kade applaudisseren om de organisatie te bedanken voor het prachtige feest. Een bijzonder moment.

Ik denk dat het publiek niet in de gaten heeft hoeveel werk de organisatie verzet heeft om dit evenement te realiseren. Maar dat maakt ook niet uit. Ik zie stralende gezichten bij de organisatoren. Het zit erop. Alles is goed gegaan. Wat een ontlading.  

Ik denk terug aan het afgelopen jaar. Ik mocht de PR voor de Admiraliteitsdagen verzorgen. Mijn eerste opdracht voor mijn eigen bedrijf. Een mooie klus, maar wat een werk. Ik heb heel veel mensen geïnterviewd, tientallen persberichten geschreven en vaak overleg gepleegd met voorzitter Jan-Michiel van der Gang van de Admiraliteitsdagen. Op een gegeven moment zelfs zo vaak, dat ik mijn dochter van bijna drie jaar mezelf zag imiteren. Ze deed alsof ze met haar speelgoedtelefoon aan het bellen was met Jan-Michiel.

Dat geeft aan dat de Admiraliteitsdagen niet alleen impact hebben op al die mensen die dit evenement organiseren, maar ook op het thuisfront. Ik heb geluk dat mijn man me deze opdracht gunt en dat hij er tijdens het Admiraliteitsweekend is voor de kinderen. Zodat ik me daar geen zorgen over hoef te maken.

Toch heb ik me er ook wel schuldig over gevoeld. De balans tussen werk en privé was de laatste tijd soms ver te zoeken. Terwijl ik op het podium sta valt mijn oog op een bestuurslid van wie ik weet hoeveel tijd zij in de Admiraliteitsdagen heeft gestoken, voor de vijfde achtereenvolgende keer. Ook zij worstelt soms met de vele uren die ze aan de Admiraliteitsdagen besteedt en die dan ten koste gaan van haar zelf of haar gezin. Zouden vrouwen daar meer last van hebben dan mannen, vroegen wij ons laatst af.

Met elkaar lopen we terug naar de uitvalsbasis voor de vrijwilligers van de Admiraliteitsdagen. Ik kijk nog één keer heel bewust om me heen. Wát een mensen, wát een evenement. Wat ben ik blij dat ik daar deel van uit heb mogen maken. Tussen al die mensen zie ik haar weer staan. Haar dochter stormt op haar af, geeft haar een dikke knuffel en zegt: Mam, je bent klaar!

Tekst: Klasina van der Werf; Foto: Bote Sape Schoorstra

 

Onthaasten

Laat het los, laat het gaan… Dit nummer zit de hele vakantie al in mijn hoofd. Het is het lievelingsnummer van onze jongste dochter Anouk. Ze zingt het dagelijks. Uit volle borst. Compleet met uithalen, handen in de lucht en een ernstig gezicht erbij.

onthaasten

Na een drukke tijd kunnen we eindelijk genieten van onze vakantie. De reis van ruim 1300 kilometer ging wonderbaarlijk goed. Onze dochters van 4 en 2 jaar hebben zich ‘voorbeeldig’ gedragen tijdens de reis. We hadden ze ook goed voorbereid en deden het rustig aan onderweg, maar dat is natuurlijk geen garantie.

En dan ben je er. Eindelijk. Het grote genieten kan beginnen. Alle ingrediënten voor een heerlijke vakantie zijn aanwezig: zon, zwembaden, palmbomen, lekker eten… Waarom lukt het me dan niet om te ontspannen?

Vier dagen heb ik uiteindelijk nodig om mijn hoofd leeg te maken. En ik ben niet de enige. Ook onze oudste dochter heeft er last van. Ook bij haar moet de knop om. Van elke dag naar school met een vaste structuur naar een leven waarin niks hoeft en (bijna) alles mag. Dat is even wennen.

Het enige waar we ons nu nog druk over maken is: Hebben we nog brood over voor de eendjes die elke ochtend tijdens het ontbijt bij ons langskomen? Zullen we vandaag zwemmen in het zwembad of bij het meer? Welke smaak ijs zal ik vandaag kiezen?

Ik kan eindelijk weer eens echt genieten. Niet van een boek, want daar kom ik overdag niet aan toe. Maar wel van spelen met de kinderen. Tikkertje doen met Anouk, vliegeren met Lena en samen zingen: Laat het los, laat het gaan… Totdat de buren van het vakantiehuisje naast ons beginnen met applaudisseren.

Aan het einde van de vakantie heb ik mijn energie weer terug. Door alle drukte thuis was ik het bijna vergeten, maar nu weet ik weer wat het beste medicijn is tegen vermoeidheid: Weer even kind zijn!

Klasina van der Werf

Uiteindelijk is het gelukt om te onthaasten. Zie bijgaand filmpje:

Twee kaarten

Ik heb deze week twee kaarten op de bus gedaan. Twee heel verschillende kaarten voor twee nichtjes van ons. Twee zusjes van elkaar. Ze waren samen zwanger.

Ik probeerde mij  voor te stellen hoe blij ze moeten zijn geweest. Dat ze alvast fantaseerden over hoe hun kinderen later samen zouden spelen. Hoe ze ervaringen konden delen. Zou het een jongetje worden? Of een meisje? Als het maar gezond is, dan maakt het ons niks uit.

Met de ene kaart in mijn hand loop ik naar de brievenbus. Met de andere kaart wacht ik nog even. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze allebei tegelijk op de bus te doen. Ik weet niet waarom, maar het voelt niet goed.

Ik denk terug aan een echtpaar dat ik drie jaar geleden heb geïnterviewd voor de krant. Zij waren zestig jaar getrouwd. Het was ook zestig jaar geleden dat hun oudste kindje levenloos ter wereld kwam. ,,Ik mocht it net sjen. Gelokkich is dat tsjintwurdich net mear sa, want it is net bêst’’, vertelde de vrouw.

Ze huilde. Zestig jaar later huilde deze vrouw nog steeds om hun kindje dat levenloos ter wereld was gekomen en dat ze nooit hadden gezien. Haar man had het er ook nog altijd zichtbaar moeilijk mee. Dat ze daarna vier gezonde kinderen kregen, verzachtte de pijn niet.

Tijdens dat interview was ik net zwanger van onze tweede dochter. Ik voelde de pijn van dit echtpaar. Door de hormonen werd dit nog eens extra versterkt. Ze wilden hun verhaal graag aan mij kwijt. Ik was voor hun een buitenstaander, daarom durfden ze het mij te vertellen. Want verder werd er nooit over gepraat.

Met de tranen in mijn ogen schreef ik op wat ze zeiden. Ik vergeet het nooit weer. Hun oudste kindje was geboren op 29 december. ,,Op 29 desimber sizze wy altyd tsjin elkoar: it is hjoed 29 desimber.’’ Meer woorden hadden ze niet nodig om hun verdriet te delen. Dit gaf voor mij aan hoe erg het moet zijn om je kind te verliezen, hoe jong hij of zij ook is.

De kaart met bemoedigende woorden gaat op de bus. ‘Toch hoor jij kaarter altijd bij’. Het liedje dat Paul de Leeuw zong, voor iedereen die dit heeft meegemaakt, zit in mijn hoofd. Thuis ligt de andere kaart nog op tafel: ‘Een zoon. Van harte gefeliciteerd. Geniet van dit kleine wonder’.

Het klinkt zo cliché, maar het is en blijft een wonder. Een groot wonder!

Klasina van der Werf

Heit & Mem, 18-5-2016

Dubbel

Het was een bijzondere week. Voor mij en voor ons gezin. Maandag heb ik de handtekening gezet voor de start van mijn nieuwe bedrijf: Klasina van der Werf Tekst & PR. Een dag later zette mijn man een heel ander soort handtekening.

Het hing al een tijdje in de lucht en we hadden het er thuis al uitgebreid over gehad. De kans dat Johan zou worden ontslagen was groot. Zijn afdeling wordt opgeheven en tijdens een reorganisatie ben je dan als eerste de pineut. Na maandenlang in spanning te hebben gezeten, kreeg ik vorige week vrijdag een whatsapp-berichtje. ‘Ik ben ontslagen, wil je me even bellen?’

Wat doe je, als je weet dat je ontslagen wordt? Als een gek solliciteren, op een baan die je misschien helemaal niet leuk vindt? Of rustig afwachten. Het liefst maak je zelf de keuze om te stoppen. En in de WW terechtkomen, dat is je eer eigenlijk te na. Maar toch is het verstandig om even alles op een rijtje te zetten. Dat is de belangrijke les die ik geleerd heb van mijn eigen ontslag. Alles stap voor stap. Uiteindelijk heeft iedereen daar baat bij.

We hoopten dat we niet tegelijk werkloos zouden raken en dat is gelukt. We wisselen elkaar precies af. Dinsdag, op de dag dat hij acht jaar als Fondsbeheerder bij de betreffende rederij in Groningen werkte, zette hij zijn handtekening.

Thuis vertelde Johan het nieuws aan onze dochters van twee en vier jaar. Een gejuich steeg op toen Johan vertelde dat hij voorlopig vaker bij hen thuis zou zijn. Wat relativeert dat heerlijk, kinderen. Toch bekroop me deze week een vervelend gevoel. Ik voel nu meer druk op mijn schouders, want als ik als zzp’er niet voldoende opdrachten binnenhaal, hebben we wel een probleem. De vaste lasten gaan gewoon door.

In de auto op weg naar de Kamer van Koophandel, zei ik tegen Johan: We staan er eigenlijk wel slecht voor he? Hij keek me verbaasd aan. Hoezo staan we er slecht voor? Kijk eens naar de achterbank. Ik draaide me om. Twee gezonde, stralende meisjes keken me lachend aan.

Daarmee was alles gezegd.

Klasina van der Werf

12794402_775829779184548_213305322866534923_n

 

Henk

Dat was even schrikken zondagavond. Ik kreeg een telefoontje van mijn moeder. Ze kwam met slecht nieuws, over Henk. Meteen gingen mijn gedachten terug naar die zomer van 1996, toen ik Henk leerde kennen.

Ik was zestien jaar. Hij vestigde zich bij ons in het dorp, in Damwâld, waar ik nog bij m’n ouders woonde. Toen ik hoorde van Henk ben ik meteen op hem afgestapt. Het klikte vanaf de eerste minuut. Vier jaar lang ging ik elk weekend fluitend op mijn fiets naar Henk toe. Totdat ik afgestudeerd was. We verloren elkaar uit het oog, maar toch ben ik Henk nooit vergeten.

Mijn moeder had het stokje vlak daarna van mij overgenomen bij Henk in Dokkum. Daardoor kwam ik toch nog regelmatig bij Henk over de vloer. Het was er een zoete inval, altijd gezellig. Lekker sneupen tussen de kledingrekken en ondertussen kletsen met oud-collega’s.

We sturen elkaar nog altijd een kaartje met kerst en met speciale gebeurtenissen zoeken we elkaar op. Zo zijn de dames van Henk vorig jaar nog bij mij thuis geweest op poppeslok. Tot diep in de nacht, want we hadden veel stof om over bij te praten. En natuurlijk werden mooie herinneringen over Henk weer opgehaald.

In mei van dit jaar zei ook mijn moeder vaarwel tegen Henk. Maar gelukkig konden we hem altijd nog opzoeken, wanneer we maar wilden. Dat is nu verleden tijd. Sinds deze week zijn alle winkels van Henk gesloten. In Dokkum, Damwâld, maar ook in honderd andere plaatsen.

Ik begin me nu echt zorgen te maken. Want als zelfs ‘mijn’ Henk – waar ik mijn eerste geld heb verdiend – het hoofd niet eens meer boven water kan houden, wie volgen er dan nog meer?

Klasina van der Werf

Nieuwsblad Noordoost-Friesland, 5 oktober 2012