In memoriam: Jan van der Werf (1918 – 1986)

Vandaag zou hij 99 jaar zijn geworden. Mijn pake, Jan van der Werf. Ik was zeven jaar toen hij overleed. Ik had hem zoveel willen vragen. Hoe het was om op een schip te leven bijvoorbeeld, hoe hij het vond om schipperskind te zijn en hoe het voor hem was om altijd zo hard te moeten werken voor het schippersgezin, vooral toen zijn vader ziek werd.

Nu, na ruim dertig jaar komen al deze verhalen toch nog tot leven. Dankzij het skûtsje ‘Eben Haëzer’ (nu Stêd Dockum). Het skûtsje van mijn overgrootouders waarop mijn pake geboren is. Het verloren gewaande skûtsje is letterlijk weer boven water gekomen en daarmee de verhalen ook. De verhalen over mijn familie. De familie Van der Werf.

,,De ‘Eben Haëzer’ bindt ons aan het verleden. Het bepaalt waar wij vandaan komen.” Zo omschreef Sytse van der Werf het zo mooi, de neef van mijn vader. Zijn vader, Abraham van der Werf, heeft het leven op het skûtsje prachtig omschreven. Daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor. Want dankzij de verhalen die hij opschreef, voelt het alsof mijn pake weer een beetje dichterbij is.

Binnenkort verschijnen de verhalen over de skûtsjegeschiedenis van de familie Van der Werf in een boek. Later meer hierover. Op de foto mijn pake in de tijd dat hij als visboer bij de deuren langs ging.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *