Kraamtijd

Het is alweer drie jaar geleden, maar ik denk er nog vaak aan terug. Die eerste kraamweek. Ik heb er goede herinneringen aan, dankzij onze kraamverzorgster.

Wij waren in de wolken met onze dochter Lena, maar hadden geen idee hoe we haar moesten verzorgen. Eerlijk gezegd had ik nog nooit een baby verschoond. Zij hielp ons op weg en gaf ons het vertrouwen dat we het konden, dat we een goede heit en mem zijn.

Het is niet niks om moeder te worden. Eerst moet je bijkomen van de bevalling, dan komen die slapeloze nachten er achteraan en je krijgt opeens de verantwoordelijkheid over dat kleine meisje in de wieg. De eerste nacht durfde ik niet eens te slapen, ik wilde steeds luisteren of ze nog wel ademde.

Het meest vermoeiende van de kraamperiode vond ik misschien nog wel het kraambezoek. Het is allemaal goed bedoeld en ik snap dat iedereen de baby wil zien, maar een paar weken later zien ze er echt ook nog heel schattig uit. De regel is dat het kraambezoek een uurtje blijft, maar het is allemaal zo gezellig dat het altijd uitloopt. Maar hoe zeg je tegen je eigen vrienden, familie of buren dat het niet zo goed uitkomt of dat het tijd wordt om te gaan? Wat vond ik het fijn dat onze kraamverzorgster daarin kon bemiddelen.

Het werk van de kraamverzorgsters wordt nu afgedaan als een ‘gemaksdienst’ en er wordt gesteld dat de partner, familie en vrienden het wel over kunnen nemen. Daarmee wordt het werk van kraamverzorgsters naar mijn mening totaal onderschat.

Ik hoop dan ook niet dat kraamzorg uit het basispakket wordt geschrapt. Niet meer voor mezelf, maar voor al die kersverse ouders die, net als ik toen, geen idee hebben wat hun te wachten staat. Want kinderen krijgen is echt het mooiste wat er is. Maar ook het zwaarste.

Klasina van der Werf

Nieuwsblad Noordoost-Friesland, 17 oktober 2014

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *