Het zit erop

Admiraliteitsdagen columnDat was het dan. Ik sta samen met de organisatoren van de Admiraliteitsdagen op het grote podium in het centrum van Dokkum. Het podium waar een dag eerder Di-Rect en Jeroen van der Boom nog stonden te zingen. Duizenden mensen langs de kade applaudisseren om de organisatie te bedanken voor het prachtige feest. Een bijzonder moment.

Ik denk dat het publiek niet in de gaten heeft hoeveel werk de organisatie verzet heeft om dit evenement te realiseren. Maar dat maakt ook niet uit. Ik zie stralende gezichten bij de organisatoren. Het zit erop. Alles is goed gegaan. Wat een ontlading.  

Ik denk terug aan het afgelopen jaar. Ik mocht de PR voor de Admiraliteitsdagen verzorgen. Mijn eerste opdracht voor mijn eigen bedrijf. Een mooie klus, maar wat een werk. Ik heb heel veel mensen geïnterviewd, tientallen persberichten geschreven en vaak overleg gepleegd met voorzitter Jan-Michiel van der Gang van de Admiraliteitsdagen. Op een gegeven moment zelfs zo vaak, dat ik mijn dochter van bijna drie jaar mezelf zag imiteren. Ze deed alsof ze met haar speelgoedtelefoon aan het bellen was met Jan-Michiel.

Dat geeft aan dat de Admiraliteitsdagen niet alleen impact hebben op al die mensen die dit evenement organiseren, maar ook op het thuisfront. Ik heb geluk dat mijn man me deze opdracht gunt en dat hij er tijdens het Admiraliteitsweekend is voor de kinderen. Zodat ik me daar geen zorgen over hoef te maken.

Toch heb ik me er ook wel schuldig over gevoeld. De balans tussen werk en privé was de laatste tijd soms ver te zoeken. Terwijl ik op het podium sta valt mijn oog op een bestuurslid van wie ik weet hoeveel tijd zij in de Admiraliteitsdagen heeft gestoken, voor de vijfde achtereenvolgende keer. Ook zij worstelt soms met de vele uren die ze aan de Admiraliteitsdagen besteedt en die dan ten koste gaan van haar zelf of haar gezin. Zouden vrouwen daar meer last van hebben dan mannen, vroegen wij ons laatst af.

Met elkaar lopen we terug naar de uitvalsbasis voor de vrijwilligers van de Admiraliteitsdagen. Ik kijk nog één keer heel bewust om me heen. Wát een mensen, wát een evenement. Wat ben ik blij dat ik daar deel van uit heb mogen maken. Tussen al die mensen zie ik haar weer staan. Haar dochter stormt op haar af, geeft haar een dikke knuffel en zegt: Mam, je bent klaar!

Tekst: Klasina van der Werf; Foto: Bote Sape Schoorstra

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *